Nieuwe An Pierlé met White Velvet

Concert: An Pierlé & White Velvet. Gehoord: 10/5, Vera Groningen. Herh.: 14/6 Melkweg, Amsterdam; 15/6 Doornroosje Nijmegen; 18/6 Nighttown, Rotterdam.

Nog steeds zit An Pierlé doorgaans op een opblaasbare bal achter de piano. Een skippybal, zegt men dan, hoewel ze aan ieder die het horen wil graag uitlegt dat het een ergonomisch verantwoord geval betreft waarop het prettig toetsen spelen is.

Maar er is ook het een en ander veranderd, zoals blijkt uit de titel van haar nieuwe cd. An Pierlé & White Velvet is de naam, van die plaat en van haar nieuwe band. An Pierlé trad daarmee deze maand op in de Groningse popzaal Vera en ze herhaalt die concerten in juni nog in De Melkweg in Amsterdam, in Doornroosje in Nijmegen en in Nighttown in Rotterdam.

Met de nieuwe benaming is het spectrum van deze frêle zangeres uit Gent ietsje opgeschoven, ook al is die plaat opgenomen in de vertrouwde huiskamer van haar en levensgezel annex gitarist Koen Gisen.

Maar zeker op het podium is er nu met deze opzet meer ruimte voor haar begeleidingsband, die vandaag de dag niet minder dan vijf muzikanten telt. Daarin figureert een bassist die ook de weg weet op een cello.

Toch is het Pierlé en Pierlé alleen die de avond opent, met het titelnummer van haar debuutalbum Mud Stories. Achter de elektrische piano, voorzichtig schommelend op die bal, hamert ze voorzichtige akkoorden die fraai gekruid worden met goedgekozen dissonanten en zingt ze haar grillige melodielijnen. Het is de Pierlé zoals we die kennen: een lichtelijk excentrieke, piano-actieve singer-songwriter volgens het Tori Amos-model.

In de beste nummers van het kleurrijk opgezette An Pierlé & White Velvet staat plotsklaps een andere, meer extraverte artieste op. Letterlijk ook, als ze haar bal achterlaat en staande achter de microfoon een lied zingt, of als ze de accordeon ter hand neemt. Pas op zulke, iets uitzinniger momenten komt het concert goed tot leven. Haar tragere, intiemere liedjes zijn altijd sympathiek, maar daarmee is hun plek in het geheugen van de luisteraar nog niet afgedwongen.

Toch leert de ontwapenende manier waarop Pierlé allerlei technische malheur op het podium neutraliseert, dat hier een podiumdier met ballen aan het werk is.

    • Jacob Haagsma