Met de VVD is het hoe dan ook afgelopen

Frank van den Heuvel stelt in deze krant van 23 mei terecht (`Dreigende scheuring in VVD is niet nieuw`) dat de verschillen in de achterban van de VVD al langere tijd smeulen dan sinds de lijsttrekkerkwestie Rutte versus Verdonk. En, zegt hij, wie er ook wint: de VVD komt daardoor in moeilijkheden. Daarmee ben ik het van harte eens.

Ten tijde van Paars I waren tal van liberalen geïnspireerd door de mogelijkheid dat de VVD samen met de PvdA ons land zou bevrijden van het juk van de oude bureaucratie, van versleten zestiger jaren mythes en inefficiënt bestuursgedrag. Paradigma-doorbraken werden echter door Bolkestein min of meer categorisch onwelkom verklaard. De liefde voor Paars was bij deze groep dan ook gauw bekoeld.

Het zat er toen niet in. En het zit er ook nu niet in, Mark Rutte ten spijt. Enig teken dat hij een liberale doorbraak zal bewerkstelligen heb ik in zijn optreden niet ontwaard. Zijn overwinning als nieuwe lijsttrekker van de VVD zal zodanig in het teken staan van verzoening, dat de situatie onder het kleurloze leiderschap van Van Aartsen onverminderd wordt voortgezet.

Een overwinning van Rita Verdonk leidt tot duidelijkheid: in de VVD overheerst het rechtse sentiment. Een duidelijker oproep aan liberalen om de partij te verlaten kan ik mij niet indenken. Dat schept nieuwe mogelijkheden. Er is in Nederland een groot potentieel aan liberalen in diverse partijen, maar ook dakloze liberalen, die een nieuw amalgaam voor het Nederlandse liberalisme van harte zouden toejuichen.