het beeld

Net 5, The Making of Peking Express, 28 mei, 20.30 uur.

De romantiek van het televisie maken gaat steeds meer verloren nu de techniek in toenemende mate lage eisen stelt aan de bediening van apparatuur. Toch zie je nog wel het verschil tussen maatwerk en gestandaardiseerd gepruts, als je goed kijkt.

Er zijn een paar uitzonderingen die om heksentoeren vragen, zoals grote rechtstreeks uitgezonden evenementen – een specialisme van de NOS – en gecompliceerde reality shows op verre locaties. In die categorie is al drie seizoenen Peking Express (Net5) de kampioen.

Een Belgisch-Nederlands productieteam en crew van een man of tachtig volgen gedurende acht weken negen koppels, die over een grote afstand door Azië een liftwedstrijd houden, met handicaps en beloningen. Ze mogen een halve euro per dag uitgeven en moeten ook onderweg gratis onderdak zien te regelen.

De eerste race ging van Moskou naar Peking via Siberië en Mongolië, de tweede en relatief minst interessante van de Chinese hoofdstad via Nepal naar Bombay. De gisteren met een uurlang The Making of Peking Express afgesloten editie voerde de deelnemers van de Mekong-delta in het uiterste zuiden van Vietnam, via Cambodja, Laos en de Chinese provincie Yunnan, tot voorbij de bron van de Mekong, naar de Tibetaanse hoofdstad Lhasa.

De charme die dit jaar weer sterk in het voordeel van het programma werkte, zit in de naïviteit van productie en deelnemers, die hen in staat stelt om het krankzinnige project überhaupt te entameren. Uit de blik achter de schermen blijkt dat er over een aantal zaken niet erg lang nagedacht kan zijn. De grens tussen Laos en China bestaat uit een strook van vijf kilometer niemandsland, waar de Laotiaanse legertrucks noch de Chinese busjes mogen rijden. Hoe krijg je dan tachtig mensen en een paar ton bagage naar de overkant? Om nog maar te zwijgen van het feit dat de visa nog niet geregeld waren. Tot stomme verbazing van de productie blijkt het in de Himalaya te vriezen en de kleding van de cameralieden daar niet echt op berekend te zijn. Dat een aanvullend team dat op 3.500 meter komt ingevlogen naar Lhasa geveld kan worden door hoogteziekte, had men evenmin uit de reisgidsen meegekregen.

Ook de problemen tussen Tibetanen en Chinezen maken de indruk nogal verrassend te worden gevonden. Het leidt wel tot een overrompelend authentieke scène, zoals een beter gecontroleerd team die niet snel voor de lens zou krijgen: een Tibetaanse vrouw in wier gezelschap wordt meegelift, barst in huilen uit bij de aanblik van Chinese militairen.

Elk koppel wordt gevolgd door een cameraman, een verslaggever en een locale productieassistent. Op de een of andere manier hijsen die zich ook nog vaak in de overvolle laadbakken of autocabines, zonder zichtbaar te worden.

Op verzoek van de sponsorende reisbureaus werd dit jaar het programma In het spoor van Peking Express toegevoegd, waarin bekende Nederlanders langs de route stilstaan bij toeristische attracties, onder het motto „Zij de race, wij de reis”. Dat werd uit deze losse pols soms een beetje potsierlijk, behalve in de laatste drie etappes, waarin judoreus Dennis van der Geest door Tibet trok. Van der Geest is immers een geboren televisiepersoonlijkheid, die ook in gezelschap van hooglandnomaden helemaal zichzelf blijft.

    • Hans Beerekamp