De Kwade Hoek

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week op Goeree-Overflakkee

De Kwade Hoek danst de salsa. De wind zet de hoge halmen, de lenige boompjes, de stoere struiken aan tot swing en zwiep. De kreekjes sidderen. In de verte erachter knipogen kleine golven fel met hun witte wimpers. De pijpen en de kranen van de Maasvlakte kijken toe, waar ook heftig een rij windmolens gebaart. Alles miniem, want op gepaste afstand. Dat er in het blauw boven de kop van Goeree ook een wolk hangt als een grijze kei is waar, maar niet direct aan de orde.

Hoeps. De zon likt met een lange tong langs het land. Weg. Hoeps. Spatjes regen. Weg.

Hoeps. Zon terug. Weg. Terug.

Hoeps. De wind. Niet weg. Nooit weg.

De wandelroute voert vlak langs kwetsbaar-natuurgebied-verboden-toegang-gebieden. Daar mag niemand een voet binnen zetten, maar kijken is toegestaan. Onder een tsjilp-rapsodie (met de fazantenknars als grondtoon, en als thema de meeuwenschetter) ontrolt zich een landschap van duinvalleien. De glooiingen worden overgekropen door vrachten bloemetjes, klein als kraaltjes. Waterstrepen kopiëren het blauw van boven en mengen er schuddebuikend wat donkergrijs bij. Hazen, nauwelijks te onderscheiden van de duindoorns-plus-zandgrond, schieten voorbij.

'Dit is helemaal Portielje', mijmert man.

'Bedoel je niet die andere knakker?'

'O ja, Jac. P. Thijsse. Portielje was van Artis, die was hier te exotisch voor.'

Daar is de zee. Achter de duinovergang kleumen vier benarde palmen. Echte.

'We huren ze', vertelt de kelner van de strandtent. 'Elk jaar krijgen we nieuwe.'

We draaien het strand op, de zuidwester in de rug. Direct aan de zee waait het harder. Dat hoort zo. En nog harder. De grijze kei zorgt ervoor dat de hemel wordt ingepakt in een pluchen hoes die afhangt tot op het water. Voor ons uit kronkelen stuifzandslangen laag langs de grond. Regen roffelt op mijn rug.

De storm waait over over ons heen, letterlijk. Acht minuten later is hij weg. De zee doet weer vriendelijk-vinnig onder witte-wolwolkjes en op de Maasvlakte doemen de witte-wiekmolens op, beetje beneveld, maar allà.

Onder de schoenzolen kleven plakken nat zand. Lopen is hier zompend stappen, ondanks de weerstand van de duizenden scheermesschelpen die schipbreuk leden. En toch blijft strandlangslopen iets waar altijd te snel een einde aan komt.

Na het zand komt het spitse zoutgroen van helm en lamsoor en dan voorziet de route in een tweede lus, door kalm boerenland met aardappelakkers en sfeerbosjes van populier. Uit de wind, in de strijkzon. Zo anders dat het lijkt of het ineens gisteren is, of morgen. Magie. 14 km. Deel van 'De kop van Goeree', nieuwe wandelroute (20 km) van Natuurmonumenten. Start: parkeerplaats De Kwade Hoek, Oostdijkseweg tussen Ouddorp en Goedereede. Blauwe pijlen wijzen de weg. Leden kunnen een beschrijving downloaden op www.natuurmonumenten.nl, klikken op 'de natuur in'.

    • Joyce Roodnat