Shiva

Shiva wilde graag nieuwe kleren, voor de verjaardag van de meester, maar de nieuwe kleren wilden haar niet. In een witte soepjurk stond ze zwijgend voor de spiegel.

De schouders hingen naast haar eigen schouders, de mouwen kwamen tot halverwege haar handen. „Ze is wel erg slank”, zei de verkoopster tegen haar moeder. „Misschien is dit wat?” Ze hield een rode jurk op die Shiva erg mooi vond. Zo mooi dat ze hem haast niet aan durfde passen. Terwijl ze in het pashokje uit de witte jurk klom, hoorde ze aan de andere kant van het gordijn de verkoopster en haar moeder praten. Er doorheen klonk een lied: „…mee naar Diemen Zuid… want je ziet er lekker uit…” Nietes, dacht Shiva mismoedig. Ik zie er helemaal niet lekker uit. Mij passen alleen kleuterkleren, met hertjes en hartjes erop. In de nieuwe jurk leek ze op een takje in een vuilniszak. Een rode vuilniszak.

„Laat kijken? O nee!” Het gezicht van haar moeder was om het gordijn verschenen en begon direct te hinniken van het lachen. Shiva had ineens erg veel zin om haar moeder een hoop pijn te doen. Ook het hoofd van de verkoopster stak nu de paskamer in. Het zuchtte. „Ik kan het ook niet helpen, mevrouw, uw dochter heeft een ongebruikelijk postuur, voor een kind van tien.” Ze keken nog even hoofdschuddend naar Shiva. Toen trokken ze hun hoofden terug en dribbelden weg, de winkel in, als twee goede vriendinnen.

Shiva deed de rode jurk uit en stond in haar hemd. Aan een haak aan de muur hingen haar eigen kleren. Ze loerde om de hoek van het gordijn. In minder dan een minuut had Shiva haar bloes aan en hees ze haar rokje op. Ze schoot de kleedkamer uit. Achter de rug van haar moeder om schoof ze even later omhoog met de roltrap.

Buiten begon ze te rennen. Zou haar moeder al weten dat ze weg was? Ineens stond ze op het lege schoolplein. De deur van de kelder stond open. Er kwamen timmergeluiden uit, en er stond een radio aan.

Binnen was Eddy uit haar klas druk bezig. Hij had een decor ontworpen voor de verjaardag van de meester, volgende week, als iedereen acts ging doen. Hij had al een enorm plat houten spijlenbed af, en overal stonden grote houten cirkels. Dat moesten klokken worden, begreep Shiva. Op twee ervan waren al cijfers en wijzers geschilderd. Het was alsof Eddy voelde dat er iemand naar hem keek; hij draaide ineens zijn hoofd om. Hij schrok niet.

„Hé Shiva”, zei Eddy. „Wil je helpen? Wekkers verven? Daar ligt nog wel een overall, als je bang bent om je kleren vuil te maken, maar die is misschien wel een beetje groot… Nee?”

JUDITH EISELIN

Volgende week in de Allerlaatste Aflevering van Groep Zes: Eddy.