‘Patiënten zoals ik hebben nu eenmaal geen keus’

Herman van Moerkerk is bijna 12.000 euro per jaar kwijt aan ziektekosten. Hij is een van de chronisch zieken die de staat dagen.

Herman van Moerkerk Foto Michael Kooren Kampen , 240506, Dhr Herman van Moerkerken. Rheuma patient. .© foto Michael Kooren. Utrecht Kooren, Michael

Rotterdam, 26 mei. - Winkelen doet hij in een rolstoel, naar de brievenbus gaat Herman van Moerkerk (52) op zijn scootmobiel. Hij was 29 jaar oud en dacht dat het griep was toen hij hoge koorts kreeg, een dikke knie en een ontstoken kaak. Het bleek jeugdreuma te zijn. Hij controleerde toen nog de belastingaangiftes bij bedrijven.

Een half jaar na die dag in februari kon hij dat niet meer. De ziekte vrat zijn kraakbeen op en tastte zijn gewrichten aan. Hij had kunstgewrichten nodig: enkels, knieën en heupen (de heup is een aantal keren vervangen). In september krijgt hij een nieuwe rechterelleboog. Tegen die tijd zullen zijn linkerelleboog en een schouder ook aan vervanging toe zijn.

Herman van Moerkerk krijgt aan het eind van het jaar geen no-claimbedrag terug van zijn zorgverzekeraar, evenmin als de negen andere patiënten die nu een kort geding aanspannen tegen de staat en de zorgverzekeraars. Ze vinden dat ze benadeeld worden. Alleen mensen die minder dan 255 euro ziektekosten maken, krijgen het restbedrag terug van hun zorgverzekeraar. Van Moerkerk is dat bedrag al bijna kwijt aan paracetamol, waarvan hij iedere dag zes tot acht tabletten slikt.

In totaal kostte zijn ziekte hem in 2005 ongeveer 12.000 euro (het bruto bedrag aan ziektekosten dat hij opgaf aan de Belastingdienst en waarvan hij een deel terugkrijgt).

12.000 euro?

„Ik bezoek regelmatig mijn orthopedisch chirurg, een reumatoloog, een dermatoloog en ik kom vaak bij de huisarts. Daarnaast slik ik veel medicijnen: NSAID – dat is een pijnstiller met een ontstekingswerend middel erin. Doorde NSAID kreeg ik twee keer een maagbloeding, dus slik ik maagbeschermers. Tegen de hoofdpijn een spierontspanner.”

Krijgt u dat allemaal vergoed?

„Ja, het meeste wel. Deels door de zorgverzekeraar, deels via belastingteruggave.”

Waarom is het dan zo erg dat als mensen die ziektekosten niet maken ze daarvoor beloond worden?

„Ze worden er niet voor beloond, we hebben er met z’n allen voor betaald. De no claim is een verkapte premieverhoging. Ik zie het zo: we doen met z’n allen geld in een pot om daar de gezondheidszorg van te betalen. Dat is solidair.

„Maar vervolgens worden mensen die van dat geld gebruikmaken benadeeld en zij die er geen gebruik van maken krijgen hun geld terug. De zieken betalen voor de gezonde mensen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?”

Wel als het ervoor zorgt dat mensen niet zomaar naar de dokter gaan.

„Mensen gaan niet zomaar naar de dokter. Misschien zullen ze eens voor een lichte hoofdpijn de huisarts bezoeken, maar die staat buiten de no claim. En bij een specialist kom je alleen als een huisarts of een andere arts vindt dat dat nodig is. Bovendien, patiënten zoals ik hebben nu eenmaal geen keus.”

Is het een rechtszaak waard?

„Ja. Chronisch zieken worden al benadeeld. We hebben de meest uitgebreide aanvullende verzekering nodig, zonder eigen risico. En veel dingen betaal je toch zelf. De paracetamol en voedingssupplementen bijvoorbeeld. Ik heb een goed bed nodig en een dure auto, omdat die aangepast moeten worden. Ik klaag niet. Mijn vrouw heeft een baan, ik deed tot voor kort fiscaal technisch werk. Maar de no claim is onrechtvaardig en het doet niet waar het voor bedoeld is.”

Wat merkt u verder van het nieuwe zorgstelsel?

„Wat je vooral merkt is dat bijna ongemerkt op alles bezuinigd wordt. De aanpassingen in mijn auto moesten eerst vijf jaar meegaan, nu zeven jaar. Mijn hoge orthopedische schoenen werden eerst ieder jaar vergoed, nu eens per anderhalf jaar. Het ziektekostenforfait, het deel van de brutoziektekosten dat je niet van de belasting mag aftrekken, was 11,2 procent en is in 2006 verhoogd naar 11,5 procent. Het zijn kleine dingen, maar wel heel veel kleine dingen.”

    • Esther Rosenberg