Met de klas naar Mandela en Lord Nelson

Een blauwe zeecontainer doet dienst als klaslokaal tijdens de Volvo Ocean Race.

Zonder details worden de dramatische gebeurtenissen van de zeilrace besproken.

De container is opgevrolijkt met landkaarten. Foto Martin Stockbridge Volvo Ocean Race school, Portsmouth ©Martin Stockbridge Stockbridge, Martin

Laura vliegt haar vader om de hals als ze uit school komt: een blauwe zeecontainer met een deur en met ramen op de kade van de oude scheepswerf van Portsmouth. Binnen zijn de wanden behangen met landkaarten en tekeningen van zeilboten. Welkom op de Volvo Ocean Race School.

Laura Bekking is 8 jaar en één van de kinderen van de zee in het zeilende circus. Haar vader Bouwe, de Nederlandse schipper van de vergane Spaanse zeilboot Movistar, haalt haar ’s middags op van de school die in 1997 openging om zeilersvrouwen de kans te geven hun man te bezoeken in de etappeplaatsen tijdens de acht maanden durende race. „Mijn dochter ophalen is een unicum”, zegt Bekking. Laura weet het precies: „Papa heeft me sinds november vijf keer van school gehaald”, zegt ze in het Deens. In Denemarken, waar het gezin Bekking woont als Bouwe niet op zee is, brengt en haalt hij haar elke dag.

Terwijl hun vaders maandenlang over de wereldzeeën zwerven, krijgen kinderen uit tien landen les van de Engelse onderwijzeres Bryony Percy, partner van ABN Amro-technicus Richard Kent. „Ons doel is ervoor te zorgen dat de kinderen na de Ocean Race geen achterstand hebben opgelopen. Tot nu toe heb ik geen klachten gehoord”, zegt Percy, die voor elke leerling een eigen leerprogramma heeft.

Bouwe Bekking, die voor de vijfde keer meedoet met de zwaarste zeilrace ter wereld, denkt dat zijn dochter door alle ervaringen veel verder is dan haar leeftijdgenoten. De afgelopen maanden zat ze op school in Kaapstad, Melbourne, Baltimore en Portsmouth. „Ik denk dat ze volwassener is dan andere kinderen, door alle indrukken, door de contacten met andere culturen. Ik weet niet of dat goed voor haar is, maar dit is het leven waar wij voor hebben gekozen. Ik zou haar in Londen op het vliegtuig kunnen zetten naar Nieuw Zeeland en ze zou haar eigen weg vinden.”

Onderwijzeres Percy maakt met haar veertien leerlingen dankbaar gebruik van de omgeving waarin de zeilers terechtkomen. Ze komt met haar klas net terug van een bezoek aan HMS Victory, het oude Britse zeilschip waarop Lord Nelson om het leven kwam tijdens de slag om Trafalgar. Op de landkaarten wijst ze aan op welke plekken de papa’s aan het varen zijn. En waar ze zélf zijn. „Er zijn niet veel kinderen die op zo’n manier geschiedenis of aardrijkskunde krijgen”, zegt Percy. In Kaapstad bezocht de klas Robben Eiland, waar Nelson Mandela jarenlang gevangen zat. „We leren over Zuid-Afrika, over de apartheid, maar ook over alle dieren in Afrika. In Australië vertel ik over de cultuur van de aboriginals.”

Die ervaringen tellen volgens haar zwaarder dan de negatieve kanten van het reizende schoolleven. Want die zijn er ook. „Een nadeel is dat ze geen teamsport kunnen doen, of bijvoorbeeld muzieklessen. Op dat gebied komen ze echt wel tekort.”

Het leven tijdens de Ocean Race is niet alleen maar spannend en leuk, erkent Percy. Ze moest ook praten over de tragische dood van zeiler Hans Horrevoets. „Ik heb gezegd dat Hans er niet meer is, zonder de details, want dat kan een trauma veroorzaken. De kinderen vonden het heel erg, maar ze speelden vrij snel weer verder. Alleen de oudste, Kacey uit Canada, was erg aangedaan. Ze heeft een kaart gemaakt voor Hans’ vrouw en dochtertje.”

Ook de dramatische redding van de bemanning van Movistar leverde veel gespreksstof op. De kinderen maakten een kleurige kaart met twee zeilboten voor de bemanning van ABN Amro II, die de vader van Laura en negen anderen van de zinkende boot haalden. Thank you for saving Movistar staat er in mooie letters op geschreven. Volgens Bekking beseft zijn dochter niet dat hij midden op de Atlantische Oceaan uit een snel vollopende zeilboot moest overstappen in een andere boot. „Ze realiseert zich gelukkig niet dat er gevaren bestaan op zee”, zegt Bekking met Laura op schoot.

Door de leeftijdsverschillen krijgt elk kind op school individueel les. Laura heeft zelfs haar eigen nanny mee die haar een aantal uren privé-les geeft. Voor de rest staat onderwijzeres Bryony Percy voor de taak om het ene kind uit te leggen hoe het woord cat moet worden gespeld, om daarna over te stappen naar een pittige wiskundige vergelijking met haar oudste leerling. „Daardoor is het wel eens een chaos in mijn hoofd”, lacht Percy, die alle lessen in het Engels geeft, ook voor de kinderen uit Nederland, Zweden, Denemarken of Brazilië. „Het is ongelooflijk hoe snel kinderen Engels leren. Ik heb Nederlandse kinderen gehad die zich binnen drie weken konden redden in het Engels. Ze willen zich verstaanbaar maken.”

Het ‘zeilschooljaar’ van de huidige editie van de race eindigt op de kade van Portsmouth. Een verhuizing naar Rotterdam is overbodig, doordat Movistar werd verzwolgen door de golven van de Atlantische Oceaan. „Ik heb veel Movistar-kinderen”, zegt Percy. „Die gaan waarschijnlijk snel naar huis.” De school gaat over een kleine vier jaar weer open.

    • Rob Schoof