Stuwmeer aan emoties onder de oppervlakte

CD JAZZ The Essential Marcus Miller: Power Dreyfus Jazz. ****

cd pop

Ricardo Villalobos: Salvador Frisbee, distr. Lowlands.

Het minimal-geluid dat al een paar jaar over de dansvloeren woedt, heeft in Ricardo Villalobos een van zijn meest welsprekende vertegenwoordigers. Deze naar Duitsland verkaste Chileen heeft vooral met zijn 12-inches deze sound sterk naar eigen inzicht bijgestuurd. Salvador klinkt voor de volle 79 minuten heel fris, eigentijds en samenhangend, maar blijkt toch grotendeels te bestaan uit 12-inch-tracks van rond de millenniumwisseling alweer.

Opener Que Belle Epoque, voor de gelegenheid door de man zelf geremixt, is meteen driemaal raak: een schitterende opbouw van nerveuze, percussieve ritmes, kortademige, maar perfect in elkaar grijpende melodieflarden en onwaarschijnlijk sexy, Franstalige vrouwenzang. Niet alles wat volgt is even sterk, maar de gemiddelde lengte van een minuut of tien wordt steevast ruimschoots gerechtvaardigd.

Erg aardig, bij vlagen zelfs hilarisch, is de dik vijftien minuten durende Villalobos-remix van Electrolatino van Señor Coconut, een Duitser die de omgekeerde weg aflegde en nu in Chili woont: een perfecte mix van warmbloedige latin-trommels en schijnbaar koele techno-methodieken. Schijnbaar ja, want onder de synthetische oppervlakte schuilt er bij Villalobos een stuwmeer aan emoties, en die blijven niet beperkt tot de vrolijke extase die zo vaak met de dansvloer wordt geassocieerd.

    • Jacob Haagsma