Ik ga van plaatsvervangende gêne heel hard glimlachen

Een bruiloft aan zee. Windkracht tien, veel vrouwen met hoeden. De ambtenaar van de burgerlijke stand had er zin in. Hij trouwde een Nederlandse en een Engelsman, dus hij mocht de ceremonie in twee talen doen.

Er is bijna geen bruiloft waarbij ik me niet diep plaatsvervangend schaam voor de ambtenaar. Soms vind ik ze wel ontroerend hoor, de ambtenaren. Als ze hun speech beginnen met de Van Dale-definitie van het woord 'liefde'. (wat een vondst!) Of als ze een zeer toepasselijk gedicht over een eeuwig bloeiende roos hebben gegoogled.

Maar er zijn ook altijd een paar momenten waarbij ik het liefst heel hard wil gillen, verdwijnen en doodgaan tegelijk. Dat doe ik trouwens niet: ik ga van plaatsvervangende gêne alleen maar heel hard glimlachen. Zo hard dat ik er hoofdpijn van krijg. (Met zo'n grimas kijk ik ook altijd naar Jensen.)

Het blijft vreemd dat op de stresseczeemverwekkendste en duurste dag van je leven, een jou onbekende ambtenaar je minutenlang toespreekt. De enige persoon die dit probleem adequaat oploste bij haar huwelijk, is mijn zus. Zij is een assertief wezentje en had verordonneerd dat de ambtenaar tijdens de ceremonie niets mocht uiten, behalve hoognodige klanken als 'verklaar', 'getrouwd' en 'boing' (geluid van de hamer).

Terug naar de bruiloft aan zee. Het was tijd voor de felicitaties. De stralende bruidegom had ik nog nooit ontmoet; ik kende alleen de bruid. Ik feliciteerde hem en stelde me voor (soms lijkt het bijna alsof ik welopgevoed ben).

'O,' zei hij, 'jij bent een tijdje geleden toch ook getrouwd?' Ik wist wie hij bedoelde; iemand op wie ik een beetje lijk. 'Nee,' zei ik, 'dat was X. En die is trouwens alweer gescheiden.'

Het begon me te dagen dat je mensen op hun huwelijksdag niet teveel met scheidingen moet lastigvallen, en al helemaal niet met vlotte scheidingen. 'Wat toevallig, op haar bruiloft regende het ook!' riep ik, om het onderwerp te veranderen.

Ik kende de bruidegom nu twee seconden, maar toch kon ik aan zijn blik precies zien wat hij dacht. Hij dacht: probeer jij nu te insinueren dat ik snel ga scheiden omdat het op mijn bruiloft regent?

De plaatsvervangende schaamte was acuut over, en werd vervangen door gewone schaamte, van de zelfverachtende soort.

Aaf Brandt Corstius

    • Aaf Brandt Corstius