Verdwalen in Syds hallucinaties

Van de aardbodem verdwijnen: kan dat als je beroemd bent? Syd Barrett, oprichter van de psychedelische rockgroep Pink Floyd, probeerde het uit alle macht. Ontdaan door het succes trok hij zich terug in het huis van zijn moeder. Daar zou hij schilderijen maken die hij tijdens het drogen zou verbranden. Hij zou ook cactussen kweken en gek zijn geworden door het eten van suikerklontjes gevuld met lsd. Geruchten, want Barrett zwijgt tot op de dag van vandaag.

In de voorstelling die Toneelgezelschap MONK aan hem wijdt zit de ex-popster roerloos achter een tafel. Minutenlang staart hij voor zich uit - een eeuwigheid voor het publiek, maar niets vergeleken met de levenslange stilte die de kluizenaar zocht. Dan belt er iemand aan. En wel met zo'n volharding dat Barrett wel moet opendoen. Hij krijgt bezoek - van zichzelf. Daar staan ze dan tegenover elkaar: de oude Syd Barrett, met kale kop en in een keurige korte broek, precies als op de foto's, en de jonge Syd, met ongewassen krullen en een hippie-outfit.

Het is een goed idee van de auteurs/acteurs Rutger Kroon (de oude Barrett) en Emauel Muris (de jonge) om het heden zo met het verleden te confronteren. Trying to find you barst van de ideeën. Maar daar zit ook het probleem. Want hun fantasie gaat net zoveel kanten op als Barretts gekte. Aan diens monologen is vaak geen touw vast te knopen. Vooral de filosofieën over het verlangen naar geborgenheid lopen uit de hand.

MONK illustreert dat verlangen met een piepklein deurtje. Een deurtje terug naar de moederschoot, naar het niets en tegelijk het veel te veel. Het werkt verwarrend. De muis die uit dat deurtje komt om op zijn beurt filosoferen is beslist overbodig. Hij maakt de gedachtegangen nog kronkeliger en uiteindelijk verdwalen wij erin, net als de hoofdpersoon.

Voorstelling: Trying to find you, door MONK. Concept, tekst en spel: Rutger Kroon en Emanuel Muris. Gezien: 20/5 Melkweg, Amsterdam. Tournee in september. Info: www.tgmonk.nl.

    • Anneriek de Jong