Verdwalen in hallucinaties van Syd

Syd Barrett, de oprichter van Pink Floyd, probeerde met behulp van drugs van de aardbodem te verdwijnen.

Een toneelspel over zijn leven is vooral verwarrend.

Van de aardbodem verdwijnen: kan dat als je beroemd bent? Syd Barrett, oprichter van de psychedelische rockband Pink Floyd, probeerde het uit alle macht. Ontdaan door het succes van zijn groep trok hij zich terug in het huis van zijn moeder. Daar zou hij schilderijen maken die hij tijdens het drogen zou verbranden. Hij zou ook cactussen kweken en gek zijn geworden door het eten van suikerklontjes gevuld met lsd. Geruchten, want Barrett zelf bleef meer dan dertig jaar, tot de dag van vandaag, zwijgen. En hoe langer hij zweeg, des te groter werd zijn legende. Er verschenen geheimzinnige foto's van hem in de kranten. Van de aardbodem verdwijnen was Syd Barrett niet gegund.

In de voorstelling die Toneelgezelschap MONK aan hem wijdt zit de ex-popster roerloos achter een tafel. Minutenlang staart hij voor zich uit - een eeuwigheid voor het publiek, maar niets vergeleken met de levenslange stilte die de kluizenaar zocht. Dan belt er iemand aan. En wel met zó'n volharding dat Barrett wel móet opendoen. Hij krijgt bezoek - van zichzelf. Daar staan ze dan tegenover elkaar: de oude Syd Barrett, met kale kop en in een keurige korte broek, precies als op de foto's, en de jonge Syd, met ongewassen krullen boven een fluwelige hippie-outfit.

Het is een goed idee van de auteurs/acteurs Rutger Kroon (die de oude Barrett speelt) en Emauel Muris (de jonge Barrett) om het heden op zo'n letterlijke manier met het verleden te confronteren. Trying to find you bárst van de ideeën. Maar daar zit ook het probleem. Want de fantasie van deze jonge makers gaat net zoveel kanten op als de gekte van Syd Barrett. Aan diens monologen in de voorstelling is vaak geen touw vast te knopen. De ene hallucinatie buitelt over de andere heen in zijn door drugs en dementie benevelde brein. Dat de oude Syd de composities van de jonge Syd 'diarreemuziek' noemt valt nog wel te begrijpen. Dat de jonge Syd de oude Syd een lul vindt is ook best te volgen. Maar de filosofieën over het verlangen naar geborgenheid lopen uit de hand.

MONK illustreert dat verlangen met behulp van een piepklein deurtje. Een deurtje terug naar de moederschoot, naar het donkere hol, naar het niets en tegelijk naar veel te veel. Muris kreeg eens de Top Naeff Prijs voor veelbelovende theatermakers en hij bevolkt zijn stukken met vreemde wezens. Dat was de charme van Krampen van een dyslecticus en van Hè, de zee!. Hier zorgt het voor verwarring. De muis die op gezette tijden uit dat deurtje komt om op zijn beurt filosofieën ten beste te geven is beslist overbodig. Hij maakt de gedachtengangen nog kronkeliger dan ze al zijn en uiteindelijk verdwalen wij erin, net als de hoofdpersoon.

Theater

Trying to find you

MONK. Concept, tekst en spel: Rutger Kroon en Emanuel Muris. Melkweg, Amsterdam. September tournee, www.tgmonk.nl.

MONK. Concept, tekst en spel: Rutger Kroon en Emanuel Muris. Melkweg, Amsterdam. September tournee, www.tgmonk.nl.