Te moe voor midlife crisis

Daar zit-ie dan. In z'n gestreken trainingspak met z'n uitgestreken gezicht op de bank. Bill Murray: koning van de vertraagde oogopslag, meester van de opgetrokken wenkbrauw, stille heerser van 't schijnbaar onbewogen smoel. Maar ondertussen.

OUDE DON JUAN: Bill Murray gaat in Broken Flowers bij al zijn exen langs still uit de film Broken Flowers

Terwijl in Cannes weer nieuwe films strijden om gouden en andere palmen, brengt distributeur A-Film in rap tempo winnaars van vorig jaar op dvd: L'enfant van de gebroeders Dardenne. En Broken Flowers van Jim Jarmusch, die de Grand Prix mee naar huis mocht nemen, maar volgens velen de morele winnaar van het festival was. Bill Murray deed min of meer hetzelfde als waarom we ook al in Lost in Translation van hem waren gaan houden: man te moe voor midlife crisis. In Broken Flowers is hij een verstokte vrijgezel, een ingesukkelde Don Juan die na een mysterieuze brief gaat denken dat hij ergens een bijna volwassen zoon heeft rondlopen. Aangespoord door zijn Ethiopische buurman (drie baantjes, vijf kinderen en één ideale echtgenote) vertrekt hij op een omgekeerde Odyssee naar de liefdes van zijn jeugd om te onderzoeken of een van hen misschien de moeder annex geheimzinnige briefschrijfster is. Net als in Jarmusch' vroege film Stranger than Paradise een klein excuus voor een roadmovie waarvan het doel niet noodzakelijkerwijs aan het einde van de weg ligt. En de beste reden om schaamteloos de muziek van de Ethiopische muzikant Mulatu Astatke te promoten. Jammer dat de dvd niet met een cd met de soundtrack erop erbij komt.

Broken Flowers zag er prachtig uit op het grote scherm, met z'n statige shots van kale levens, lege interieurs en verlaten snelwegen. Dat is Cinema, waarvoor je graag hoofdletters gebruikt. Op een televisiescherm of computermonitor blijven ze parmantig overeind: miniaturen vol Amerikana in plaats van bilboards, maar haarscherp tot in het kleinste detail.

Het beeld van regisseur Jarmusch als maniakale perfectionist wordt op een luchtige manier ondermijnd door de making of's die de film begeleiden. Farmhouse is een geluidloos zwart-wit filmpje in 8mm-stijl, waarin Jarmusch in de voice-over vertelt een aanhanger van toeval, willekeur en chaostheorie te zijn. Ongeveer het tegenovergestelde van zijn hoofdpersonen dus. Jarmusch' filosofie: 'dingen gebeuren niet op een rationele manier, maar op een emotionele'. Broken Flowers gaat over het 'verlangen naar iets wat je mist, zonder precies te weten wat dat is'.

Een slechte pitch voor een film, geeft hij onmiddellijk toe. Veel te vaag. Gelukkig heeft-ie meer verstand van filmmaken, zegt hij zelf. Van hoe je van vage gedachten uiterst concrete en precieze films kunt maken, met messcherpe grappen die je eerst laten lachen en dan weemoedig maken over de lichtzinnige zinloosheid van het leven.

Broken Flowers (A-Film) Film: **** Extra's: ****