In het casino

Tamar de Waal, 18 jaar, doet eindexamen gymnasium aan Dalton Voorburg. Drie keer gaat ze daarvan op deze plek verslag doen.

Als door een krachtige golf meegesleurd kukel ik voorover het casino in. Nog nooit ben ik in een dergelijk oord van lot en geluk geweest, ondanks het feit dat ik al een paar maanden achttien ben.

Even blijf ik verward liggen en luister naar het geroezemoes van stemmen. Het tapijt is zacht en rood. Ik krabbel overeind en kijk achter me. De deur is veranderd in een bord waarop 'Welkom op je examen Biologie!' geschreven staat. Mijn nekharen gaan recht overeind staan. Dit is niet echt wat ik me ervan voorgesteld had. Waar zijn de tafels, de stoelen, mijn etui?

Dan valt mijn oog op een juten zakje dat naast mij op de grond staat. Ik raap het op en lees de opdruk: 'Kennis Biologie Tamar de Waal'. In het zakje zitten twintig gouden munten en een plattegrond met daarop de route naar mijn gokkast. Bedremmeld begin ik de instructies te volgen - aan het einde van het gangpad de vierde links.

Vrijwel alle gokkasten zijn al bezet, maar blijkbaar is het examen nog niet begonnen, want de verzamelde menigte verroert zich nauwelijks. Ik snel naar mijn plaats en nestel mij op een hoge kruk. Langzaam wordt iedereen stil. Het zakje munten houd ik op schoot en mijn ogen dwalen over de knoppen. Dit examen is een kwestie van diepe concentratie, logisch nadenken, goed opletten en niet slordig zijn.

Ik krab met mijn nagels over mijn knieën en merk dat alles wat ik denk en wat juist nu van waarde zou kunnen zijn, langzaam van me probeert weg te lopen. Zenuwen kriebelen in mijn luchtpijp, als een droge hoest.

Na een paar minuten klinkt het startschot. Als pijlen uit een boog beginnen de eindexamenleerlingen geconcentreerd hun munten in de gokkasten te gooien, drukken ze op knoppen en proberen ze de hendels te beheersen.

Ik pak voorzichtig het eerste muntje tussen mijn duim en wijsvinger - het voelt verfrissend koel aan in het snikhete casino.

Vastberaden laat ik het gouden schijfje in de zwarte gleuf glijden. Daar gaan we.

Meer columns van Tamar op www.nrc.nl/scholieren/tamar