Daar heb je GE-NA ROW-LANDS!

Een les in acteren werd het niet, maar Gena Rowlands vertelde honderduit over de Amerikaanse filmhistorie.

Het publiek dankte haar met een staande ovatie.

CANNES, 20 MEI. - Terwijl een groepje journalisten op het strand van Cannes aandachtig luistert naar de Sideways-regisseur Alexander Payne en hij duidelijk gevoelig is voor die aandacht, komt actrice Gena Rowlands langs. Wat ouder inmiddels, wat strammer ook, maar blond en imposant als in haar beste films. Ze praat kort met Payne, die net als zij werkte aan een deel van de episodenfilm Paris je t'aime, en loopt door. Hij kijkt met een kleur de journalisten aan zijn tafel aan en mimet, opdat zij het niet hoort: 'GE-NA ROW-LANDS!' Sterren en grote sterren.

De episode die Gena (spreek uit: djenna) Rowlands schreef en speelde is zeker niet de beste van Paris je t'aime. Maar het genoegen te kunnen kijken naar haar en Ben Gazzara, al is het maar vijf minuten, in een dialoog tussen een ouder echtpaar dat zijn scheiding in Quartier Latin bekrachtigt, in het restaurant van Gérard Depardieu, maakt veel goed.

Rowlands zou gistermiddag in Cannes een acteerles geven, een relatief nieuwe traditie in Cannes. Vorig jaar gaf Cathérine Deneuve een masterclass. Maar als er gisteren aspirant-actrices in de zaal zaten, hopend op fijne kneepjes uit een halve eeuw Amerikaanse acteerervaring, dan moeten ze wel teleurgesteld zijn geweest. Het werd geen les maar een openbaar interview, afgenomen door de Franse filmjournalist Henri Béart.

Er zat veel Amerikaanse acteergeschiedenis in. Ze vertelde hoe film in de jaren vijftig de televisie doodmaakte, in plaats van andersom. Hoe alle goede acteurs ineens van New York naar Californië trokken om te gaan filmen. Hoe haar man, John Cassavetes, en zijn lievelingsacteurs, zijn vrouw, Ben Gazzara, Peter Falk, film haatten voordat ze zelf gingen filmen. 'Wij waren veel te ernstig.'

En voor de acteurs in spe had ze toch genoeg tips. Hoe kun je in godsnaam een moordenaar spelen als je moordenaars haat? Heel eenvoudig, stel je voor dat je moe bent, je moeder is ziek, je werkt de hele dag en 's avonds zorg je voor je moeder en je wilt alleen maar een keertje lekker slapen. En die nacht, als je vroeg in bed ligt, hoor je een mug. Vanaf dit punt trok Rowlands alle registers open. Ze trok haar hoofd onder een denkbeeldig laken, maar, pff, daar stikte ze zowat onder. Kom op, ik laat me toch niet op mijn kop zitten door een mug? Ik ben een mens, hij is een mug! Bzzz. En dan ineens ben je klaarwakker. Je kunt alleen nog maar denken: ik maak die mug dood, al moet ik er de hele nacht voor opblijven, al slaap ik de volgende nacht ook niet en daarna ook niet. Ik krijg deze mug. Op dat moment ben je een moordenaar.'

Alle stramheid was van haar afgevallen, ze was een en al moordlust en de zaal kon maar een manier bedenken om de beklemming te doorbreken: een staande ovatie.

    • Bas Blokker