Weekboek 20

Mary Cheney Foto Reuters Mary Cheney, daughter of Vice President Richard Cheney, speaks on "Fox News Sunday" in Washington, DC, May 14, 2006. Cheney defended her father's responses to criticism from the media and the public, saying "Ultimately, he's going to base his decision and his position on what he knows is right and what is in the best interests of this country.” NO SALES NO ARCHIVES REUTERS/Fox News/Freddie Lee/Handout Reuters

Mary Cheney op de bres voor homo’s met een boek

De dochter van de Amerikaanse vice-president Dick Cheney heeft officieel verklaard dat ze lesbisch is. En niet zomaar. Aan de vooravond van een debat over het grondwettelijk verankeren van het traditionele huwelijk, brengt Mary Cheney haar autobiografie uit: Now It’s My Turn. A Daughter’s Chronicle of Political Life. Tijdens de presidentiële campagne van 2000 ontkende mamma Lynne Cheney iets te weten van de vermeende voorkeuren van haar dochter. In Now It’s My Turn staat dat Mary als tiener haar ouders al vertelde dat ze vriendinnetjes had. Ook weten we nu welke krachttermen de Republikeinse lesbienne voor de Democraten overhad, tijdens de race om het presidentschap in 2004. Zowel John Kerry (‘son of a bitch’) als zijn running mate John Edwards gebruikten destijds de geaardheid van Cheneys dochter om een politiek statement te maken.

De timing van het boek is raadselachtig. Begin juni zal het Congres stemmen over de Marriage Protection Act. Deze grondwetswijziging moet ervoor zorgen dat het Amerikaanse huwelijk altijd tussen man en vrouw zal zijn. En hoewel niemand het voorstel levensvatbaar acht, symboliseert het debat over het homohuwelijk het schisma in de Republikeinse partij. Conservatief religieuze leiders waarschuwen hun president, dat hij meer zijn best moet gaan doen om dit amendement erdoor te krijgen. Het is immers één van de kwesties waarop Bushs herverkiezing stoelde. Ondertussen wijkt de First Lady schijnbaar van haar mans zijde, als ze waarschuwt dat Republikeinen het homohuwelijk niet mogen gebruiken om conservatief-christelijke stemmen te trekken voor de verkiezing van het Congres in november. Mary Cheney wil nu in ieder geval ronduit zeggen dat het amendement 'discriminatie in de grondwet schrijft'. Ook haar vader de vice-president heeft zich inmiddels als tegenstander bekend.

Toni Morrison schreef The Greatest American Novel

In het land waar men zoekt naar de hoogste toren, de meeste vrijheid, de beste economie en de man die de meeste hotdogs eet, ligt de vraag op ieders lippen: wie schreef de grootste Amerikaanse roman? De New York Times Book Review sprong in de slangenkuil en vroeg aan een paar honderd prominenten in de literaire wereld: wat is dé Amerikaanse roman van de afgelopen vijfentwintig jaar? Dat bleek helemaal geen eenduidige vraag. Want wat is ‘fictie’, als een autobiografie geschreven wordt door een niet-bestaande schrijver als JT Leroy, of als James Frey een niet-waargebeurd levensverhaal als het zijne verkoopt? En bovenal: hoe kun je uit al die boeken er ééntje kiezen?

Uiteindelijk konden slechts honderdvijfentwintig prominenten tot een beslissing komen. Bovenaan een lijst van blanke Amerikaanse zwaargewichten prijkt de ster van grande dame Toni Morrison. Haar instant-klassieker Beloved (1987) verenigt blijkbaar genoeg elementen van The Great American Novel om vijftien stemmen te vergaren, oftewel twaalf procent. Heel veel eensgezindheid over Het Boek is er blijkbaar niet. Hoewel, dezelfde schrijvers zijn opvallend vaak genomineerd. En dan komen we weer in de categorie van de messcherpe, blanke mannen die in hun werk proberen Amerikaanse tijdgeesten vast te spijkeren. Vijf boeken van Philip Roth kregen meer dan één stem, drie van Don DeLillo, twee van Cormac McCarthy. Naast Toni Morrison staat nog één andere vrouw in de top: Marilynne Robinson. Ook staat er één andere zwarte Amerikaan op de lijst, Edward P. Jones met The Known World, net als Beloved een boek over slavernij. De enige conclusie die de Book Review uit de aangedragen stapel boeken kan trekken: ‘onze tijd kijkt niet vooruit, maar terug.’

De schrijver komt wel naar u toe in de lunchpauze

In een poging om een tot nu toe onbereikbare groep consumenten voor zich te winnen, zijn grote Amerikaanse uitgevers begonnen met voorleessessies op het werk. Komen mensen niet naar de boekwinkel, dan komt de boekwinkel naar hen toe. De New York Times beschreef deze week hoe dat gaat. Men neme een bekend bedrijf als Starbucks, Kraft of Microsoft. Een schrijver komt in de lunchpauze zijn boek presenteren en blijft na afloop zitten om de pas verkochte exemplaren te signeren. En het werkt: mensen die zelf zeggen nooit een boekwinkel binnen te stappen, laat staan een boek te lezen, zijn er op het werk wel voor te porren. Een manager bij Google vertelt dat de schrijversbezoeken deel uitmaken van een bewuste strategie om zijn werknemers mentaal fit te houden.

Boekwinkels zijn minder enthousiast over deze ontwikkeling. Niet alleen de moeilijke groep niet-lezers wordt bereikt, ook de mensen die wél uit zichzelf een boek zouden kopen worden afgeroomd. Volgens boekwinkeleigenaars daalt de interesse voor de signeersessies en andere activiteiten die zij aanbieden aanzienlijk, als een bedrijf in de buurt schrijvers onder werktijd binnenhaalt.

    • Merel Boers