Vlieger

’Wat ben je aan het doen met dat papier en die stokjes?” vraagt Henriette.

„Ik maak een vlieger”, zegt Rintje.

„Komt er ook een gezicht op?” vraagt Tobias.

„Dat mag jij er op schilderen”, zegt Rintje. „Jij kan goed tekenen.”

„En ik maak een staart met strikjes eraan”, zegt Henriette. „Dan blijft hij goed recht hangen in de lucht!”

Als Rintje klaar is met plakken schildert Tobias heel voorzichtig twee ogen en dan de rest van het gezicht. „Klaar!” zegt hij.

„Leuk!” zegt Henriette. „Maar hij kijkt wel een beetje scheel!”

„Dat is juist grappig!” zegt Rintje. „Wie heeft er nu een schele vlieger.”

„Hier is de staart”, zegt Henriette.

„Wie had dat gedacht”, zegt Rintje. „Roze strikjes!”

Als de vlieger helemaal klaar is gaan ze naar het grasveld in het park om hem op te laten.

„Loop jij maar met de vlieger het grasveld op, Henriette”, zegt Rintje.

„Dan kan Tobias het touw vasthouden. Ik geef een seintje als de wind komt opzetten.”

Het duurt even maar dan voelt Rintje een briesje. De bladeren van de bomen beginnen te ritselen. „Nu!” roept hij.

Henriette gooit de vlieger de lucht in en Tobias houdt het touw vast en loopt achteruit.

De vlieger gaat een stukje de lucht in, maar bijna meteen valt hij met een boogje in het gras.

„Je moet hem hoger gooien”, zegt Rintje. „En jij moet harder lopen Tobias!”

„Ik gooide hoog genoeg”, moppert Henriette. „Maar de wind was gewoon niet hard genoeg!”

Bij de volgende windvlaag gaat het veel beter. Henriette gooit met al haar kracht de vlieger de lucht in en Tobias holt zo hard hij kan achteruit.

Het vliegertouw staat strak en de vlieger blijft in de lucht. Hij klimt steeds hoger.

„Wat mooi!” roept Henriette. „Mag ik het touw nu even vasthouden? Dan ga ik proberen of hij de wolken kan raken!” Ze krijgt het touw van Tobias en laat de vlieger nog hoger klimmen.

„Goed zo!” roept Tobias. Maar dan komt er opeens een harde windvlaag, en voordat Henriette ‘help’ kan roepen schiet de vlieger los. Rintje probeert het touw nog te pakken maar hij is net te laat.

De vlieger gaat hoger en hoger de lucht in. Op het laatst zien ze alleen nog een stipje.

„Het is mijn schuld”, zegt Henriette verdrietig.

„Maakt niet uit”, zegt Rintje. „We gaan gewoon een nieuwe maken. Eentje die niet scheel kijkt!”

„Mag ik dan het gezicht schilderen?” vraagt Henriette.

„Afgesproken”, zegt Rintje en met z’n drieën hollen ze terug naar huis.

EINDE

Meer over Rintje op www.rintje.nl