Nu begint de nachtmerrie

police.jpgHet makkelijke deel is voorbij, nu begint de nachtmerrie. Beroofd worden vond ik niet zo erg, maar nu moet ik documenten verzamelen om documenten te ontvangen die recht geven op documenten.

Mijn perskaart wil ik graag terug, dus vandaag zat ik een halve werkdag in het politiebureau. Voor een spravka, een verklaring dat ik mijn perskaart verloor. (Begin niet over diefstal, dat kost een hele werkdag) 

Het draait allemaal om smeergeld, moet u weten. Dus negeren ze ons eerst anderhalf uur. (murw maken) Daarna, als bijzondere gunst en omdat ik van Ajax Amsterdam ben, is de kapitein bereid ons ontvangen. ‘Fles cognac gereed?’, grapt een lokettist.

De kapitein is een vlezige man met kaalgeschoren kop. Hij zit achter een bureau op een podium van een auditorium. We kijken erg tegen hem op. Dat moet ook, want het is nu fase twee: intimideren en duidelijk maken waarom smeergeld vereist is. Een stem van gemalen grind: ‘Wie bent u? Nederlander? Handelt u soms in valse documenten? Nee? Nou, meldt u maar elders. Hier krijgt u geen spravka.’ Of althans, pas volgende maand. Zolang heeft deze nijvere politiepost nodig om deze zaak tot de bodem uit te zoeken.

Right. Tijd dus voor de gouden frase. ‘We zouden u zeker dankbaar zijn als u ons helpt.’ En nog een bijkomend argument. Het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken moet snel mijn oude perskaart annuleren, en zonder spravka gaat dat niet. Wat nu als een Tsjetsjeense terrorist zich met mijn perskaart toegang verschaft tot het Kremlin? Dat wil de kapitein toch niet op zijn geweten hebben?

De kapitein kijkt bedachtzaam naar het plafond, tikt met zijn knokkels op het  hout. ‘Ik-moet-er-niet-aan-denken.’ Dan splijt zijn gezicht open in een brede glimlach en maakt hij een royaal handgebaar. ‘U bent een goede psycholoog, merk ik. Vooruit. Ik help u!’

Een wachtmeester tekent mijn verklaring op. Typt hem uit. Stempel, stempel, nog een stempel. De lokettist komt meermalen langs om ons in te peperen dat we erg dankbaar moeten zijn. Dat zijn wij ook. Ik heb het paarse biljet van 500 al in mijn handpalm, voor een Balkan-handdruk.

Alles klaar. Ik schud de wachtmeester de hand. Hij voelt het biljet, zijn ogen lichten op. ‘Kom nog eens langs’, biedt hij aan.

Het is zoveel simpeler om in landen te wonen waar ze gewoon gewetenloos corrupt zijn. Dat scheelt een hoop theater.  En tijd.