het beeld

Het verband is nooit aangetoond, maar vorig jaar stemde Nederland tegen de Europese grondwet, een paar weken nadat de inzending naar het Eurovisie Songfestival nog voor de finale in Kiev was afgevallen.

Gisteren viel de uitslag van een enquête van de regering, die nogal negatief uitpakte voor de toelating van nieuwe leden tot de Europese Unie, samen met een nieuwe smadelijke nederlaag in de Eurovisie-arena van Athene. Van de 23 deelnemers aan de halve finale konden er slechts tien door de televoters worden geselecteerd voor de finale van aanstaande zaterdag. Weer viel Nederland, vertegenwoordigd door het Maastrichtse meisjestrio Treble en het in hun eigen fantasietaal gestelde liedje Amambanda, buiten de boot.

Wat doen we fout? Aan de kwaliteit van de liedjes lag het niet, dit en vorig jaar. Die was zeker niet slechter dan die van de gemiddelde andere inzendingen. Hooguit zou je de trommelende zangeressen én hun song wat onnozel kunnen noemen. Ook neemt Nederland dit strijdperk misschien niet helemaal serieus, in tegenstelling tot landen die het als een nationale erezaak beschouwen. Wellicht maken culturen waar het songfestival als camp wordt gezien en het commentaar wordt behartigd door van oudsher door het fenomeen geobsedeerde homoseksuelen, minder kans dan de fanatiek nationalistische nieuwe Europese landen.

Ook die hypothese moet verworpen worden. Drie van de deelnemers van gisteren, niet toevallig allen uit Noord-Europa, dreven hun spot met de traditie tot de uiterste limiet. Twee van hen, de als figuranten uit een B-griezelfilm uitgedoste en als berserkers (moordlustige Vikingen) spelende Finse metal-groep Lordi met het nummer Hardrock Hallelujah en de op jehova’s lijkende Litouwse gelegenheidsformatie LT United (We Are the Winners) kregen wel genoeg stemmen. Alleen de met God telefonerende IJslandse, zelfingenomen überbitch Silvia Night (Congratulations, I Have Arrived) viel hetzelfde lot ten deel als Nederland en België. Wel succesvol waren traditionele ballads uit Ierland en Bosnië-Herzegovina en min of meer de erotische kaarten uitspelende zangers uit Rusland en Armenië en zangeressen uit Zweden, Macedonië en Oekraïne. De meest geraffineerde bijdrage in dit genre vond ik Süperstar van de Turkse diva Sibel Tüzün, een fors getatoeëerde kruising van Mae West en Hildegard Knef.

Turkije moet als een favoriet worden beschouwd, ook al door de ijzersterke stemdiscipline van de Osmaanse diaspora. Daar schuilt vermoedelijk ook de ware reden van het Nederlandse falen. Vroeger hadden we bij het verdelen van de stemmen nog wel eens een-tweetjes met bevriende naties als de Belgen, de Israëliërs en zelfs de Duitsers, maar nu zijn we op geen enkele manier meer opgewassen tegen de combines van de Baltische staten, de voormalige Joegoslaven of de Grieken, Cyprioten en andere orthodoxen. Ik denk dat we eruit gaan stappen, want de NOS wil er ook vanaf, net als de omroepen van Italië, Oostenrijk, Tsjechië en Hongarije.

We staan er helemaal alleen voor, door gebrek aan diplomatieke souplesse. Wie met zijn rug naar de rest van de wereld gaat staan, moet niet raar staan te kijken als er met gelijke munt wordt terugbetaald. Regels zijn regels: gelijke monniken, gelijke kappen.

    • Hans Beerekamp