Blije weldaad op Festival a/d Werf

Theater: Festival a/d Werf. T/m 27 mei in Utrecht, Huis aan de Werf, Neude en elders. Inl. 030-2315355, www.huisaandewerf.nl.

Als een tovenaar, een uitvinder, een ruimtevaarder; in ieder geval een man die stoutmoedig gaat waarheen nimmer een mens durfde te gaan; zo staat Spinvis (Erik de Jong) op het podium. Hij draagt een futuristische, hoogsluitende jas en draagt om zijn middel een bureau op wielen mee, dat volstaat met instrumenten. In het muziektheaterstuk Vaandragers speelt Spinvis een man die een ontdekkingsreis maakt, die vrij van geest wil gaan vliegen. Je kunt in hem een schepper zien, die zijn geest vrij wil maken vóór hij aan een kunstwerk begint.

Vaandragers was gisteravond de openingsvoorstelling van het Festival a/d Werf in Utrecht. Vanuit de Neude, waar een enorme vogelkooi het festivalcentrum domineert, kunnen bezoekers naar tien locaties vertrekken, waar ze grensoverschrijdend theater te zien krijgen, van minder bekende makers.

De leden van het Rosa Ensemble hangen in Vaandragers een grillige loopbrug vol met instrumenten. Zij personifiëren Spinvis’ eigenschappen, zijn overmoed, zijn tong, zijn dagelijks brood. Acteur Jasper Boeke, die ook de tekst schreef, speelt zijn redelijkheid, zijn praktische bezwaren. Maar dat zit de uitvinder alleen maar in de weg als hij wil vliegen, dus wordt Boeke halverwege de voorstelling weggestuurd. Zonder hem loopt de kunstenaar echter vast. Hij verliest zich in het meten van de valsnelheid en omtrek van zeepbellen. De mensen in de zaal hebben allemaal een potje bellenblaas gekregen, zodat ze vrolijk mee kunnen blazen. Spinvis - hier voor het eerst als acteur aan het werk - is in dit juichspel veel blijer en zachter dan in zijn andere werk. Het openingsliedje, waarbij de spelers in een kring op op een schommelend speeltoestel zitten, creëert zelfs een kauwgomballenboomgevoel.

Op de Neude bezoek ik de weldadige tweemansvoorstelling Uw Koninkrijk Kome van Dries Verhoeven; eigenlijk ook een zachte onderneming, maar Verhoeven vergeet de ongemakkelijkheid niet. Ik moet met blote voeten in een cabine. Tegenover me, achter geluiddicht glas, komt ook een bezoeker zitten. Door een speaker hoor ik de gedachtes van de ander. Althans, zoals die zijn bedacht door Verhoeven en uitgesproken door actrice Astrid van Eck. Volgens die gedachtes vindt deze ‘Karin’ mij wel leuk. Zo ensceneert Verhoeven blind dates tussen vreemdelingen, en maakt personages van ze.

In de vloer zit een klein zandbakje verborgen, waar ik met mijn voeten in mag. Doel is het opwarmen en openbreken van onze harten, het doen ontstaan van iets moois tussen ons twee. Hoewel vrij dwingend en manipulatief laat de voorstelling ook ruimte voor eigen inbreng. Ik mag zelf weten hoever ik me openstel. Gisteren was ik niet zo in de stemming, maar wellicht volgende keer, Karin.

    • Wilfred Takken