‘Als film was Harry Potter toch beter’

De critici vinden het niks, maar misschien zijn de bezoekers wel te spreken over de The Da Vinci Code. De film brak met 40.000 verkochte kaartjes in ieder geval het Nederlandse record voor een eerste dag.

Een 7 min. En niet eens van harte. In het restaurant van het Amsterdamse arthouse The Movies zitten Willeke van der Molen (eigenaar van een adviesbureau voor hoogbegaafde kinderen, 49) en Tineke Buné (interieurstyliste, 49) met behulp van een plateautje Franse kaas en een glas wijn de teleurstelling te verwerken. „We zijn allebei fervente aanhangers van het boek”, zegt Willeke. „Maar zo flitsend als het boek is, zo traag is de film.” Tineke: „De film wil ook te romantisch zijn, terwijl het helemaal geen romantische film is. Tom Hanks vind ik normaal gesproken een geweldige acteur, maar nu is hij te glad, te vlak. Hij raakt je niet.”

Zowel in de meer arty Movies als in de op publieksfilms gericht Pathé City-bioscoop aan het Leidseplein in Amsterdam zijn bijna alle bezoekers nogal kritisch over de verfilming van The Da Vinci Code waarvan ze gisteravond de première beleefden. In The Movies was de grote zaal (155 stoelen) bij de eerste voorstelling maar half vol.

Buiten op straat staan Tanja Klooster (actrice, 29) en Daan Kortenbach (30, ondernemer) nog bij te komen. De kritiek op hoofdrolspeler Hanks delen ze („te lief”), maar verder zijn ze nog een beetje overdonderd. Zij hebben allebei het boek gelezen en vonden het wel een goede film. Hij: „Ik ga meestal niet mee in dit soort hypes, maar ik had het boek gekregen en gelezen en toen wou ik de film zien. Als je het boek niet hebt gelezen is de film moeilijk te volgen, denk ik.” Zij: „Tijdens het lezen verlangde ik naar beelden erbij. De gebouwen en de locaties zagen er precies zo uit als ik me had voorgesteld.”

Nefertari Gemerts (studente aan de pabo, 20) wordt met haar vriend Robbie Postma (student cultureel-maatschappelijke vorming, 27) na bijna drie uur eindelijk losgelaten uit de grote zaal van City. Wat zij ervan vonden? „Lang!” Hij wil er nog wel een 6 en half voor geven en is nu vast van plan het boek te lezen, zij geeft een 4. „Ik begrijp wel dat het Vaticaan deze film wil verbieden”, zegt ze. „Sommige mensen voelen zich in hun geloof aangesproken, ik zelf niet hoor. Maar als film vond ik The Passion of the Christ veel heftiger, die greep je echt aan. Dit gleed gewoon langs me heen.”

Op de stoep voor City staat een groep van achttien jonge Pakistanen en Engelsen bij elkaar nog heftig na te praten. Het zijn allemaal leden van de afdeling technical sales van Cisco („we’re all geeks”). Een van hen bekent een tukje van een half uur te hebben gedaan: „Het verhaal was al moeilijk te volgen, en als ze Frans gaan spreken met Nederlandse ondertiteling heb ik een probleem.” Een collega is nog bondiger in zijn oordeel: „Acteren en geluid: 8. Verhaal: een 6, hoogstens.”

„Het was gewoon een beetje een anticlimax”, zegt Willeke van der Molen. „Als het Vaticaan iets wil verbieden hadden ze beter het boek kunnen verbieden dan de film. Want als verfilming was Harry Potter toch beter.”