Zomerweek

Om vandaag eens met een opzienbarend inzicht te beginnen: het leven gaat door (tot het ophoudt). Een voorbeeldje. Terwijl Nederland in rep en roer was door de politieke storm rond minister Verdonk en Hirsi Ali, beleefde de Libelle Zomerweek zijn jaarlijkse topdagen op het Almeerderstrand. Dat lieten de dames zich niet afpakken, en gelijk hadden ze.

De deelnemers hadden al weken tevoren 17,50 euro entreegeld moeten betalen voor dit festijn. Dan kun je moeilijk verwachten dat ze elkaar opbellen met de vraag: „Het is allemaal zo zielig voor Ayaan – zullen we dit jaar uit solidariteit maar eens overslaan?” Daarvoor zijn de verlokkingen van de Libelle Zomerweek, de tiende alweer, ook eenvoudig te machtig.

Je kunt er genieten van modeshows, interviews, kookdemonstraties, massages, workshops. Alleen al bij de opsomming van de workshops loopt het water je in de mond. Er is op het gebied van de uiterlijke schoonheid een workshop Hollandse Blosjes (30 minuten) en een workshop Frisse Teint (45 minuten). Beide workshops zouden minister Verdonk na de zware nacht in de Tweede Kamer een ideale opknapbeurt hebben geboden, maar dit totaal terzijde. Verder zijn er in de sector ‘tuin’ nog een workshop Delftsblauwe Tegel en een workshop Oud-Hollands Bordje.

Ben ik nog wat vergeten? Ja, te veel om op te noemen. Ik maak, ook om multiculturele redenen, een uitzondering voor de workshop Buikdansen met madame Baba in de Libelle Fit en Funtent.

Hoe ik dit allemaal weet? Of ik er geweest ben? Eerlijk gezegd, nee. De gegevens plukte ik van de website van Libelle. Ik zocht ze op, nadat ik eerder op de dag op een eigenaardige manier in aanraking was gekomen met de Libelle Zomerweek.

Mijn sneltrein, komend van Almere, maakte een onverwachte tussenstop op het station Almere Strand. Dit ging gepaard met de volgende uitleg van de conducteur via de intercom: „Dames en heren, deze trein zal even stoppen bij Almere Strand, daar is iets te doen van Libelle. Er zullen heel wat 55-plussers instappen, u krijgt een stel kakelende kippen binnen, dus maakt u maar vast wat ruimte.”

Een beter bewijs dat ze bij de Spoorwegen de klant in hun hart een belachelijk wezen vinden, konden we niet krijgen. Vroeger hielden ze dat inzicht nog wijselijk voor zich, maar de moderne conducteur komt er rond voor uit. We dachten toch niet dat het belachelijk maken van anderen alleen een voorrecht was voor cabaretiers en columnisten?

Ik zat nog te kijken naar de witte feesttenten in de verte, toen achter mij een gesprek begon tussen een vrouwelijke passagier en een vrouw die net was ingestapt. De laatste bleek een dichteres te zijn die de hele dag een workshop over dichten had gegeven aan de Libelle-lezeressen. De vrouwen moesten een gedicht maken over hun kat.

Het had soms tot dramatische taferelen geleid. Een van de deelnemers was in snikken uitgebarsten, omdat ze, al dichtend, plotseling besefte dat haar kat het enige wezen was waarvan ze hield en dat ze vertrouwde. De dichteres had haar proberen te troosten, maar dat was moeilijk geweest.

Zelfs rond de Libelle Fit en Funtent regeert het leven als een minister die geen genade kent.

    • Frits Abrahams