SUV voor ornithologen

Toyota Rav4 Executive

Wie hongerig is, kan beter geen boodschappen doen. Wie geen luxe kent, kan beter niet in een Toyota Rav4 Executive gaan rijden.

Ik kan wel janken.

We rijden door de nacht, de radio heel zacht. We zitten op kalfsleder. In het gekoelde dashboard-kastje ligt het bier koud. Het interieur is weliswaar van kunststof maar uitgevoerd in mooi grijs, beige en een matte metallic-look. En vandaag geen ruzie met de man over te warm of te koud: de airconditioning en verwarming is voor elke stoel apart te regelen. Ook op de achterbank is het feest: de kinderen hebben net ontdekt dat elke stoel apart naar voren en naar achter geschoven kan worden en dat ook hun rugleuning apart verstelbaar is. De stoelen geven zoveel steun in de rug dat iedereen, na vier uur rijden, uitgerust uitstapt.

De Toyota Rav4 Executive is een zorgzame auto die bereid is met mij mee te denken: bij de eerste druppels regen springen de ruitenwissers in het gewenste ritme, en de binnenspiegel dimt zichzelf om te voorkomen dat achteropkomende auto’s mij verblinden. (Al moet gezegd dat voor wie in een oude Volvo rijdt iets al snel comfort is. Toen ik tegenover mijn buurvrouw opgaf over de zelfdenkende spiegel en ruitenwissers, knikte ze instemmend. Dat had haar Fiat Cinquecento ook.)

Maar wat de Rav4 vooral zo zorgzaam maakt , is dat hij zelfs bereid is met mij mee te denken als ik de controle dreig te verliezen. Het Integrated Active Drive-system geeft – en nu citeer ik even de folder – een „real time controle die volledig is afgestemd op uw rijgedrag”. Stel: ik moet een noodstop maken en ik trap niet hard genoeg op mijn rem, dan doet de rem-assistent er een schepje bovenop. Zou ik bijna uit de bocht vliegen, dan helpt de stuur-assistent (de Vehicle Stability Control) met sturen. Mocht ik dreigen te slippen, dan gaat de stuurbekrachtiging zelf een beetje tegensturen.

Een noodstop en uit de bocht vliegen, heb ik maar niet geforceerd (al was de verleiding groot met airbags tot in de gordijnen), maar die slip-correctie is ideaal voor wie wel eens een stoepje of een modderige berm meepakt.

In de stad en op de snelweg heb je, omdat je zo hoog zit (de bestuurdersstoel is ook nog in hoogte verstelbaar), een mooi uitzicht. Helaas is de voorste deurstijl zo breed dat er in de stad makkelijk een fietser achter verdwijnt. Omdat de motor zo rustig blijft (bij 150 km/uur iets meer dan 3.500 toeren), rij je zelf al snel te hard. De motor is zelfs zo stil dat ik hem, aangekomen op de plek van bestemming, vaak vergeet uit te zetten.

Maar wacht even – we hebben het hier toch over een SUV? Een auto die ontworpen is om te akkeren over woeste terreinen. Gelukkig verblijven we dit regenachtige weekeinde op het platteland. We gaan door de modder, over heuvels van gras, in de klei. Hij sputtert nergens tegen. Rafelige landweggetjes strijkt hij glad.

Ook de laadruimte nodigt uit tot landleven. Het had ons al verbaasd dat alle weekeindtassen uit de achterbak van de Volvo-stationcar moeiteloos achter de achterbank van de Rav verdwenen, maar als die achterbank is ingeklapt, past – volgens de kinderen – de shetlander er nog met gemak bij.

Maar voor wie is deze Toyota Rav4 Executive van bijna 40.000 euro? Ik zou denken: een dierenarts op het platteland, een vogelaar op leeftijd, of Gooische Vrouwen die graag met de hond wandelen gaan. Mensen voor wie comfort en veiligheid belangrijk zijn, evenals de illusie dat ze ooit nog van de gebaande paden zullen gaan.

Maar de Toyota Rav4 heeft één belangrijk nadeel: met zijn plastic bumpers en quasi-modieus, schuin achterraam ziet hij er oersaai uit. Voor jongens en meisjes die willen reizen naar het land waar avontuur nog bestaat, is het geen auto.

Monique Snoeijen

Monique Snoeijen is redacteur van NRC Handelsblad en rijdt zelf in een Volvo 940 uit 1993.

    • Monique Snoeijen