Een hert, of een elfje

Audrey Tautou is Sophie Neveu in ‘The Da Vinci Code.’

Volgens regisseur Howard is ze mysterieus én toegankelijk.

Tautou als heldin Amélie Poulain. Audrey Tautou in Amelie foto Paradiso Paradiso

Vanavond opent hij het filmfestival van Cannes en morgen gaat wereldwijd The Da Vinci Code in première. Van Australië tot Zwitserland, van Brazilië tot Indonesië, zal de verfilming van de bestseller van Dan Brown in de bioscopen te zien zijn. Als de film niet alleen bezocht wordt door mensen die het boek níet gelezen hebben, maar ook door de mensen die het wel gelezen hebben, en dat zijn er vast meer dan de veertig miljoen die een exemplaar kochten, is commercieel succes verzekerd. Tussen de lezers en de niet-lezers bestaan vooralsnog een paar verschillen. Voor de niet-lezers zíjn de hoofdpersonen Richard Langdon en Sophie Neveu Tom Hanks en Audrey Tautou. Zij hebben er nooit anders uitgezien dan als de acteur die eerder Amerikaanse helden als Forest Gump en de redder van private Ryan speelde, en als de actrice die eerder de Franse heldin Amélie gestalte gaf. Voor de lezers moeten zij het nog worden. Hanks was al betrokken bij de film voor er een regisseur gevonden werd, ook al deden naar verluidt ook George Clooney, Russell Crowe en Hugh Jackman auditie voor de rol. Dat regisseur Ron Howard uiteindelijk voor Hanks koos, is voor lezers van het boek waarschijnlijk wel te pruimen. De acteur ziet eruit als een man die tijdens het lezen voor het geestesoog had kunnen verschijnen. Volgens Howard, die hem eerder regisseerde in Splash en Apollo 13, is Hanks bovendien een acteur die je kunt zien denken, ook al is dat denken niet altijd van het hoogste niveau geweest (zie Forest Gump). Bij andere acteurs in de film lag de casting ook voor de hand. De Franse politie-inspecteur Bézu Fache wordt bijvoorbeeld gespeeld door Jean Reno, een Franse acteur die Dan Brown zelf in het hoofd had bij het schrijven.

Meer moeite hadden de makers met het vinden van de actrice die de vrouwelijke hoofdrol kon spelen. Het moest een Franse actrice zijn, maar welke? Onder meer Julie Delpy, Sophie Marceau en Juliette Binoche deden auditie. Sophie Marceau kreeg zelfs steun van de Franse president Jacques Chirac, die een goed woordje voor deze vriendin van zijn dochter deed bij Howard. Maar de rol ging uiteindelijk naar Audrey Tautou, die eerst niet eens naar de auditie wilde komen omdat ze zichzelf te jong vond voor de rol. Maar Howard liet de Franse ster haar vakantie in Mexico onderbreken om toch met Tom Hanks de rol voor te lezen. Rood is haar haar niet geverfd. Andere dingen dan uiterlijk waren kennelijk belangrijker. Volgens Hanks is Tautou zowel intimiderend als mysterieus. Volgens Howard is ze even mysterieus als toegankelijk. Hun opmerkingen passen in de opvatting dat een acteur altijd twee tegengestelde eigenschappen moet belichamen om een ster te worden. En een ster werd Tautou, nadat ze had gespeelde in de arthousehit Le fabuleux destin d’Amélie Poulain. Met haar grote ogen, korte bruine haar en ranke figuurtje werd ze met een elfje, een hert en Audrey Hepburn vergeleken. Zelfs haar flaporen werden bewonderd. Tautou is het zeldzame type vrouw dat op haar best is als ze niet haar best doet vrouwelijk te zijn. In legerschoenen lijken haar enkels nog slanker, een grote trui kan per ongeluk zó van haar delicaat schoudertje vallen.

In Frankrijk brak Tautou (Beaumont, 9 augustus 1976) al eerder door met haar rol in Venus Beauté van Tonie Marshall uit 1999. Een poster van die film was haar auditie voor Amélie. Toen regisseur Jean-Pierre Jeunet die zag, vond hij het niet erg meer dat Emily Watson zich had teruggetrokken. Voor Jeunet speelde ze in 2004 in Un long dimanche de Fiançailles. In eigen land speelde ze verder in de musical Pas sur la bouche van Alain Resnais en Auberge Espagnole en het vervolg daarop, Les poupées russes van Cédric Klapisch.

Tautou is na het succes van Amélie niet voor de lokroep van Hollywood bezweken. Ze maakte tot nu toe slechts twee Engelstalige films. De eerste was, in 2002, Dirty Pretty Things van Stephen Frears, waarin ze een illegale Turkse in Londen speelt die ervan droomt naar Amerika te emigreren. Dat is een andere intrigerende eigenschap van Tautou: ze kan er zo Frans uitzien als een stokbrood of een alpinopet, maar evenzogoed zou ze Turks, Spaans of Braziliaans kunnen zijn. In Nowhere To Go But Up van Amos Kollek is ze een Française in New York. In The Da Vinci Code, haar derde Engelstalige film, is ze eindelijk weer een Française in Parijs. Het lijkt mij niet uitgesloten dat een schrijver een personage naar haar modelleert. Dat moet wel een bestseller worden.

    • Bianca Stigter