Vivaldi

Jammer dat Antonio Vivaldi (1678-1741) het niet meer mag meemaken: de ene ontdekking van zijn muziek volgt op de andere, waardoor in het muziekleven wereldpremières en plaatpremières elkaar rap afwisselen.

Al kent iedereen zijn naam en de Vier jaargetijden, Vivaldi werd tot voor kort onder zwaar miskend. Cecilia Bartoli moest de archieven afstoffen, in 2003 kwam het Venice Baroque Orchestra met een box met vijftien plaatpremières van zijn concerten. De opera Motezuma beleefde vorig jaar in de Rotterdamse Doelen een wereldpremière en staat nu ook op cd (Archiv 477 5996).

Een opmerkelijke ontdekking was ook Vivaldi’s Dixit Dominus . In Dresden ging het elfdelige stuk voor orkest, koor en solisten door voor werk van Baldassare Galuppi, maar het is van Vivaldi, ontdekte de Australische musicologe Janice Stockigt. Een kopiïst maakte er ooit goede sier met de vervalsing, toen Vivaldi dood was en Galuppi erg populair.

Dixit Dominus staat nu op een cd, samen met werk van Galuppi. Dixit Dominus is typisch Vivaldi en verrast dus niet echt, maar het is, vooral in een enkel langzaam deel, wel heel erg mooi. Bijna hilarisch zijn de eindeloos hinnikende coloraturen van Thomas Cooley. Galuppi is ook mooi, maar het Cum dederit in de psalm Nisi Dominus is in de versie van Vivaldi zóveel mooier.

Dixit Dominus. Archiv 477 6145

    • Kasper Jansen