Van Basten Tapes

Mannen. Alleen maar mannen in het grote bos van Zeist. Mannen in hun zondagse pak, mannen op gympen. Ik loop ertussen en kijk om me heen. Bomen en struiken. Dit is de zondag van de waarheid voor alle internationals. Zit je erbij of val je af?

Terwijl ik naar de persconferentie van de bondscoach wandel, hoor ik vanuit de boomtoppen het razende getik van een specht. Verderop ligt het kantoor van Marco van Basten. Lekkere baan, denk ik. Auto parkeren, wandelingetje door het bos, een vriendelijk knikje naar de specht, koffie, papiertje pakken, drieëntwintig namen van voetballers opschrijven en klaar.

Vanuit zijn kantoor moet Van Basten ons – het klootjesvolk van de media – kunnen bespieden. Hij ziet de hamvraag op onze voorhoofden: gaat Huntelaar mee?

Door het wandelen in colonne krijg ik associaties met de gang naar een begrafenis. Hier en daar en schuchter handje, een omhelzing, een glimlach. Binnen is koffie met een ites te vrolijk ogende oranje moorkop. Het toefje slagroom valt eraf.

Daar is Marco van Basten, met in zijn spoor assistent John van ’t Schip. Ze moeten hun pas inhouden omdat alle cameramannen achteruitlopend filmen. Op het podium binnen neemt de bondscoach even de tijd. Hij blijft staan, kijkt over de lenzen heen en laat zich nemen.

De perschef wordt gek van het geluid van de klikkende camera’s en vraagt om matiging. „Ik neem aan dat alle foto’s van Marco wel zo’n beetje gemaakt zijn.” Van Basten is lastig te fotograferen. Zijn gezicht ziet er altijd hetzelfde uit, onbewogen en nuchter. Sympathieke pokerface. Bondscoach Louis van Gaal werd paars, hij zweette, huilde, lachte, schreeuwde, kreeg rode vlekken. Daar kon je mee aankomen bij de krant.

Van Basten bewaart het lekkerste voor het laatst. Geen Huntelaar.

Het hele land was in de ban van de Huntermania. Behalve de bondscoach in de bossen van Zeist. De assistenten van de bondscoach wilden Huntelaar nog een kans geven. Van Basten had allang besloten. Hij wilde liever Vennegoor of Hesselink mee, als breekijzer. Goede keuze, trouwens. Spitsen genoeg. De tijd van Huntelaar komt nog.

Zondagochtend om elf uur is Van Basten de afvallers gaan bellen. ‘Hij was luisterend’, zegt de bondscoach over Huntelaar. Mooi. Luisteren, daarna slikken. Huntelaar deed voor zoete koek mee aan de trainingsstage. Dat verdient hij niet.

Van Basten loopt na afloop naar de foyer en pakt een broodje uit een van de rieten manden. Assistent Van ’t Schip neemt er ook één. Patstelling. Niemand anders durft een broodje te pakken, niemand spreekt Van Basten aan. Onhandig gedoe. Van Basten en zijn assistent lopen maar naar buiten.

Fotograaf Pim Ras heeft een mooi plekje in het bos gezocht. Binnen kan ik op de laptop de foto meteen zien. Twee mannen in pak, ten voeten uit, van afstand genomen. Van ’t Schip, één knoopje los van het jasje, kan zo de catwalk op. Van Basten: eindelijk een goed pak, met licht krijtstreepje, alle twee de knoopjes dicht.

Om de twee mannen heen zie ik alleen maar groen. Ik fantaseer het geluid van de specht er even bij. De bosfoto doet denken aan de ontmoeting tussen Moszkowicz en Holleeder. Ze zijn te ver weg om het gesprek af te luisteren. Wat zeggen ze over de pers, over Huntelaar, over de broodjes?

Binnenkort in de winkel: de Van Basten Tapes.

    • Wilfried de Jong