Steun VS aan wrede dictators uit eigenbelang

Robert Kagan spreekt al in de eerste zin van zijn artikel over ”het onvermijdelijke conflict” tussen ons gedachtegoed en ”de autocratie” (NRC Handelsblad, 8 mei). Hij denkt daarbij niet aan de ”tweederangs dictaturen van het Midden-Oosten”, waar Bush thans strijd tegen voert. Nee, het zijn China en Rusland ”die een oude uitdaging presenteren”. Hij verwijt deze landen dat zij zich verzetten ”tegen de druk van het liberale Westen”.

Alle westerse pogingen om deze landen te ”temmen” en ”veilig te maken voor het liberalisme” zijn tot nog toe mislukt, en Kagan vreest dat de Russen en Chinezen ook in de toekomst ”het sluipenderwijs oprukkende liberalisme het hoofd bieden”. Hij voorziet daarom ”een nieuwe ronde in het conflict”, nu tegen Rusland en China. De lezer zal zich afvragen of het aansturen op nieuwe confrontaties met deze twee grootmachten de beste manier is om bij te dragen aan de bestrijding van de onvrijheid en de armoede, en of onze wereld beter wordt van telkens nieuwe conflicten.

Het verhaal van Kagan wordt komisch als hij de Russen en Chinezen verwijten maakt over het aanknopen van betrekkingen met dubieuze regimes. Weet hij niet dat geen enkel land uit vermeend eigenbelang zoveel wrede dictators heeft gesteund of aan de macht gebracht als Amerika, van Soeharto tot Mobutu, van Osama bin Laden tot Saddam Hussein. En ook nu nog beschermt Amerika vele ”tweederangsdictaturen in het Midden-Oosten” tegen de volkswoede, zoals in Egypte en Jordanië. Daarnaast verwijt Kagan de Russen en Chinezen het VN-sanctiebeleid te saboteren. Is hij vergeten hoe Amerika en de westerse bondgenoten twintig jaar lang sancties tegen Zuid-Afrika blokkeerden?

    • Sietse Bosgra