Mozart

De zwakste schakel van Mozarts opera La clemenza di Tito zijn de letterlijk en figuurlijk droge ‘secco’-recitatieven, gecomponeerd door een van Mozarts leerlingen. Dirigent René Jacobs, die de opera dit jaar vastlegde na recente succesopnames van Le nozze di Figaro en Così fan tutte, denkt daar anders over. Hij noemt het een barbaarse daad zelfs maar één woord van het literair inderdaad hoogstaande libretto van La clemenza te schrappen. Maar muzikaal gezien blijven de lange lappen gezongen tekst desondanks soms wat taai, zelfs op Jacobs verder voorbeeldig soepele en opwindende uitvoering van Mozarts laatste opera.

De kwaliteit van La clemenza wordt algemeen onderschat, vindt Jacobs; de orkestraties zijn niet log, maar juist effectvol direct. Als er iemand is die daarvan kan overtuigen is hij het, hier geholpen door het scherp, actief en enthousiasmerend spelende Freiburger Barockorchester en het onvolprezen Rias Kammerchor. Jacobs omringde zich niet met een solistencast van sterren, wel met veelal krachtige en strakke stemmen. Sterk en roerend is vooral de karaktervolle Sesto van Bernarda Fink, innemend Alexandrina Pendatschanska als Vitellia. Tenor Mark Padmore heeft een prettig, warm geluid, waarmee hij actief vocaal acterend diepte geeft aan de titelrol. Maar het mooiste en bijzonderste is hier het orkestrale fundament; zo veerkrachtig en opwindend dat de uitvoering er, net als de eerdere Mozarts door Jacobs, onmisbaar door wordt.

Mischa Spel

W.A. Mozart - La clemenza di Tito (HMC 80192324)

    • Mischa Spel