De verkeersagent

Jonge Jakartanen vertellen over hun alledaagse sores en de toekomst. Vandaag een verkeersagent zonder pistool.

Renta Manurung (34) mag maximaal één ring per hand, géén oorbellen en het haar tot maximaal twee centimeter over de kraag. Zo zijn de regels en ze is er trots op. Want een uniform verdraagt geen losbandigheden, een uniform is een statement en dat was nou precies wat ze als kind altijd al had gewild.

Renta is sergeant-majoor maar bovenal verkeersagente in Jakarta, te vinden op straat met twee ondergeschikte jonge vrouwen naast haar, Elisabeth en Milla. Maar Renta is de baas, daarover geen misverstand.

Haar ochtenden beginnen ’s nachts, om vier uur. Dan trekt ze haar uniform aan en samen met haar man – ook agent – rijden ze naar het bureau van politie voor de briefing van half zes.

En dan gaat ze verkeer regelen met de twee andere vrouwen – althans voorzover er in de chaos van Jakarta wat te regelen valt.

Alle drie hebben ze lipstick op, Renta draagt een beetje lichte mascara en ze hebben eyeliner. „Soms botst een chauffeur wel eens op zijn voorligger, omdat hij te lang naar ons kijkt”, vertelt Renta schaterend. Van elf tot twee uur rijden ze gedrieën patrouille. Nooit met een mannelijke agent in één auto. Dat is verboden, want daar komt maar gedonder van.

Verkeerspolitie in Indonesië is notoir corrupt, maar ze zweert met de hand op het hart: „Ik niet.” Iedere woensdag hebben ze een vergadering over corruptie. Als iemand wordt betrapt, krijgt hij een berisping.

Een pistool heeft Renta niet – dat dragen alleen de mannen. Schieten is mannenwerk, nietwaar. Ze moet het doen met een gummistok en handboeien.

Om acht uur ’s avonds zit de dienst erop en dan is ze om half tien thuis. Van vier uur ’s ochtends tot half tien ’s avonds, vier dagen in de week. De andere drie dagen is ze vrij en doet ze de kinderen. Vier heeft ze er, drie van zichzelf en eentje van zeven, geadopteerd van een armlastige nicht die er niet voor kon zorgen. Ze verdient 165 euro per maand, haar man ruim 250 en ze kunnen daarvan een paar dagen hulp in de huishouding en een kindermeisje bekostigen, maar dat is het ook wel zo ongeveer. Behalve dan dat ze kennelijk genoeg hebben voor een auto.

Ze zou wel een hogere rang willen, dat vindt ze eigenlijk het mooiste, maar dan had ze in elk geval niet met haar man moeten trouwen. Die is adjudant – een rang boven haar. En bij zulke huwelijken moet een vrouw lager in rang blijven dan de man, want anders geeft dat maar verwarring thuis en op het werk over de gewenste verhoudingen. Ze zeurt er niet over, want dat wist ze toen ze eraan begon.

Ze woont in Tangerang en dat is sinds kort pikant. Daar hebben fanatieke moslims in de gemeenteraad bepaald dat een vrouw ’s avonds niet meer alleen op straat mag lopen. Wie dat doet is per definitie een prostituee. Laatst zat een vrouw die van haar werk kwam – nota bene vier maanden zwanger – nog drie dagen vast. Wat ze daarvan denkt? „Ik heb er geen last van, als ik naar huis ga: ik heb mijn uniform” en ze lacht er eens hartelijk om.

Dit is de eerste aflevering van een serie.