Schoolmanagers (1)

Marlies Hagers stelt terecht, de vraag: wat behoort eigenlijk tot de taken van het management en waarom kan dat ineens niet meer met één directeur en een conciërge? (W&O 6 mei). Helaas komt ze in de rest van het artikel aan het op een rijtje zetten van die taken niet meer toe, en dat is erg jammer, want het stellen van die vraag is al de helft van het werk.

Dat zou je nu juist eens moeten vragen aan diegenen die het nog regelden met een directeur en een conciërge. Je zou op deze manier nauwkeurig kunnen vastleggen waar men zich tegenwoordig nog meer mee bezighoudt en vervolgens proberen uit te vinden hoe en waarom dat zo is ontstaan, zonder te vervallen in het cliché van de `steeds complexere maatschappij`.

Hoe sterk de opmars van het niet-onderwijzend personeel is kan je trouwens ook vaststellen door de personeelsadvertenties in de sector onderwijs eens te bekijken. Kerndocenten, teamleiders en zorgcoördinatoren vliegen je om de oren.

Ik zou een onderwijsinstituut eens willen vergelijken met een gemeentebestuur. Voor mij als inwoner van een gemeente is de zaak duidelijk: het gemeentebestuur moet zorgen dat het vuil wordt opgehaald, dat brandweer, politie en GGD hun werk kunnen doen, dat er goede straatverlichting is en meer van dat soort prozaïsche dingen. Je scoort er niet mee, maar je doet wèl je werk. Tweelingcontacten met gemeenten in het buitenland daarentegen zijn alleraardigst, maar niet onmisbaar. Op dezelfde manier zou men eens naar het onderwijs kunnen kijken. Ik ben alleen bang dat ons zelfreinigend vermogen niet zo erg groot is. Om terug te komen op mijn eerste opmerking: de vraag stellen is al de helft van het werk, maar de vraag wordt niet door de met macht beklede mensen gesteld.

    • A. Wegelin Rotterdam