Rolboy van de bank

De financiële wereld is in handen van verkopers die hun omzet met allerlei middelen proberen te vergroten. De belangen van de afnemers komen meer dan eens op het tweede plan. Terwijl veel consumenten blijven geloven dat een verkoper een onafhankelijk advies kan geven. Maar dat komt zelden voor. Hoewel?

Een lezer wilde zijn tien jaar oude auto inruilen voor eenzelfde model van drie jaar oud. De verkoper liep een paar keer om de auto heen, schudde zijn hoofd en zei: „Inruilen? Onzin meneer. U kunt hier nog zonder veel kosten vijf jaar mee vooruit. En nou wegwezen uit mijn showroom, voor ik me bedenk en u toch een auto aansmeer.”

Een van de trends is eenvoudige, saaie financiële producten op te fleuren, te pimpen, in modern Nederlands. Net als je van alles bij de macaroni moet doen, anders is dat spul niet te eten. Een getergde lezer lucht zijn hart over dit fenomeen en roept op tot actie tegen zijn bank.

De Postbank verlaagt zich tot een airmiles-achtige rentepunten-trouvaille. Als 79-jarige vindt hij weinig in hun voordeelwinkel met aanbiedingen. Een scooter is hem te gevaarlijk. „Eerst kon je een boekenbon van 25 euro bestellen voor (geloof ik) 2.500 punten. Toen ik die weer bestelde kon dat niet, omdat de bon slechts eenmaal mocht worden besteld. Digitale camera’s? Slechts één wordt er aangeboden, de Samsung 5.1 megapixels. Adviesprijs 310 euro. Voordeelprijs bij de bank 155 euro plus 15.500 rentepunten.”

Is dat voordelig? Op www.vergelijkprijzen.nl staat deze camera te koop voor 250 euro. Uitbetaling van zijn rentepunten wordt geweigerd. De lezer vraagt of er iets kan worden gepubliceerd over deze fopspeen, waaraan vooral ouderen in zijn omgeving zich mateloos ergeren.

Ik begrijp de ergernis wel, maar je kan deze actie niet zien als een fopspeen. Immers, de bank biedt tientallen artikelen goedkoper aan – zie voor de catalogus www.postbank.nl of bel 0900 77 88 789. Daarbij gaat men uit van de adviesprijs, de richtprijs, waar aanbieders meestal flink onder gaan zitten. Vooral wanneer artikelen ook (tweedehands) via internet worden aangeboden.

Er is wel een duidelijk bezwaar tegen de actie. De leeftijdsgenoten van de lezer, 70-plussers en ouder, hebben weinig nodig en zullen de catalogus verveeld doorbladeren met de gedachte: nog meer troep in mijn huis? Nee, dank u.

Zij hebben meer behoefte aan gezelschap om mee uit te gaan, om even los te zijn van de mensen en muren die zij dagelijks om zich heen zien.

Wat kan bijvoorbeeld de Postbank hun bieden? Soms moet je de bedrijfsblinde productenbedenkers van een bank helpen, waardoor ze loskomen van de al even blinde mensen die ze dagelijks om zich heen zien.

Deze doelgroep bestaat vooral uit tegen een te lage rente bij de Postbank sparende alleenstaande dames. En waar doe je die een plezier mee wat betreft hun rentepunten? Af en toe een leuke, attente, jonge vent. Een boylator of rolboy om mee te wandelen. Daar kan je als bank mee scoren. Misschien een idee voor de Postbank om dit concept te omarmen, want Jan Mulder ziet er met de dag slechter uit in de reclames van deze bank.

Ook de Rabobank koestert dit concept. In de reclames acteert de fictieve oer-Hollander Jochem de Bruin al als de ideale schoonzoon of kleinzoon van dames op leeftijd. Andere banken zouden er goed aan doen als ze dit idee zouden volgen.

Hoeveel moet deze lifestyle-service kosten? Laten we het houden op 10.000 rentepunten per uur, inclusief voorrijkosten. Dit lijkt op voorhand een prima klus voor studenten.