Radio actief

Albert Verlinde over zomers mediagebruik

„Ik hou van de radio”. Dat zong Stef Bos al en ik kan me helemaal in zijn woorden vinden. Zeker in deze tijd van het jaar als de zwoele zomeravonden weer over ons heen dalen, merk ik dat ik steeds vaker de televisie laat voor wat hij is en die goede oude radio aanzet. Kun je bij de treurbuis nog wel eens langs tien zenders zappen zonder iets van je gading aan te treffen, bij de radio is er altijd iets leuks te vinden. Of het nou Gouden Oude krakers zijn bij mijn eigen Radio Tien Gold, of de zomerhits van Sky Radio of het Theater van het Sentiment op Radio Twee; bij de radio word je als luisteraar op je wenken bediend.

Het is ook een heerlijk medium om voor te werken. Je kunt in je korte broek op Radio 1 de actualiteiten presenteren, er is toch niemand die dat hoort en voor de luisteraar blijf je altijd het sjieke mannetje van de radio. In mijn begintijd tuinde ik er vaak zelf in. Voor het AVRO Radiojournaal ( ja, deze slet heeft overal voor gewerkt) verzorgde ik een aantal jaren samen met Cilly Dartell en Marjolijn Uitzinger de ‘Uitbijlage’ en op een mooie Koninginnedag kwamen we live vanuit het Vondelpark. Cilly en ik zaten in de wagen, zoals dat heet, en Hein Hansen, de verslaggever die later bij Nova terecht gekomen is, was onze razende reporter. Aan het eind van de uitzending vertelde hij het thuisfront dat hij met zijn apparatuur in een kabelbaan ging zitten die rakelings over de vijver heen schoot. We waren live getuige van een flitsende actie met veel oeh’s, ah’s en gespartel. Ik vond Hein een echte Superman totdat hij twee seconden later achter me stond. „Je dacht toch niet dat ik echt in zo'n ding ga zitten hè.” Hij was droog, ik ging nat.

Toen ik bij Radio Noordzee mijn zondagmiddagshow vol echt Hollandse meezingers presenteerde, riep ik altijd hoe vreselijk gezellig het was en dat was ook vaak het geval. Maar ik heb het ook wel eens geroepen toen er op nog geen vijf meter afstand van mij twee mannen elkaar met een geweer stonden te bedreigen. Gezellig!

Mijn grote doorbraak heb ik ook aan de radio te danken. Edwin Evers vroeg me voor zijn ochtendshow en sprak de legendarische woorden: „Je krijgt er niks voor betaald maar het is goed voor je populariteit.” Hij heeft gelijk gehad. Het publiek in de ochtendspits kreeg wekelijks een opvallend kijkje in mijn privéleven. De hond sloeg aan omdat de glazenwasser voor de deur stond, ik had geen stem omdat ik de avond daarvoor tot zes uur in de kroeg gehangen had en het absolute hoogtepunt van de real life radiosoap was een bekeuring die ik kreeg, live op de zender, omdat ik niet hands free zat te bellen.

De radio is een heerlijk medium maar wordt ook geteisterd door bezuinigingen. Het is opvallend dat in de hele discussies rond de publieke omroep de radio er maar bekaaid vanaf komt. Radio is voor politici een dankbaar medium om publiciteit te genereren voor hun plannetjes, maar blijkbaar niet belangrijk genoeg om je als politicus actief hard voor te maken. En dus gaan de bezuinigingen in Radioland vrolijk verder. Tegen de klippen in lukt het Radio Twee toch nog om na Radio 538 de best beluisterde zender van Nederland te blijven. En weet Giel Beelen op 3FM stevig tegenspel te bieden aan die ander koning van de ochtendshows Edwin Evers.

Opvallend eigenlijk hoeveel liedjes er over de radio gezongen zijn en hoe weinig over de tv. Dat zegt iets over de liefde voor het medium. Lieve dames en heren politici, blijf aan de radio gekluisterd. Ook met geld. Laat het loflied geen klaagzang worden.

    • Albert Verlinde