Column

Doorzonsukkels

Hoe zal de gepensioneerde doorzonsukkel, die zijn paar gespaarde tonnetjes in Ahold had gestopt, naar de huilbui van Cees van der Hoeven hebben gekeken? Zijn geld is door de oplichterspraktijken van Cees & Consorten verdampt en verdwenen. De vrolijke werkloosheid moest anders besteed. Met alleen een aoweetje kom je niet ver. Geen droomhuisje, niks te reizen en zelden nog naar een goed restaurant. En boodschappen bij de Aldi. Want Appie is te duur.

In de verklaring van Cees las ik een lauw tussen neus en lippen-excuus aan de gepensioneerde doorzonsukkel. Maar je moest echt vier keer lezen om te weten of hij het ook echt gezegd had. Het ging vooral over Cees. Hij was aan de schandpaal genageld, door het slijk gehaald, met zijn hele familie door een hel gegaan en eigenlijk was hij al genoeg gestraft. Een diep collectief medelijden zou door het volk moeten gaan. Even dacht ik dat hij excuses zou eisen van de journalisten, columnisten en cabaretiers die hem met hun woorden zo’n pijn hadden gedaan. Zo erg wat hij allemaal had meegemaakt. Het Boonstragevoel zal ik maar zeggen.

Toen ik zijn betraande woorden las, vroeg ik me af hoeveel geld Cees zelf op het moment van de vrije val in Ahold had zitten. Of was hij er met voorkennis bijtijds uitgestapt? Waar woont hij nu? Drie hoog achter in de Haagse Schilderswijk? In een tweedehands caravan in de schaduw van een snelweg? Of dobbert hij nog lekker ergens in de Quote 500? Volgens mij is Cees zijn geld niet kwijt en woont Michiel Meurs ook nog steeds in dezelfde villa. Het is de heren gegund, maar afgelopen maandag was het wel wat netter geweest als ze iets langer bij de gepensioneerde doorzonsukkel hadden stilgestaan dan zolang bij zichzelf. Als je een side letter tikt, dan weet je dat je illegaal bezig bent, en als je hem tekent ook. Als je vervolgens miljoenen aan premies int op basis van deels verzonnen winst, dan weet je dat het gewoon niet deugt. Als je ordinair beloond wordt voor die klus dan weet je ook dat je publiekelijk aan de beurt bent als het zaakje ploft. Maar het feit dat je door je eigen blinde hebzucht duizenden gepensioneerde doorzonsukkels hebt geruïneerd is wel zo kwalijk dat je daar afgelopen maandag langdurig bij stil had moeten staan. Het was mooi geweest als de heren zich solidair hadden verklaard met de bestolen sukkels. De in de vette jaren vergaarde miljoenen naar een goed doel en net als de sukkels terug naar nul. Kamperen in plaats van vijfsterrenhotels. En ordinair MacDonald’s snacken. Dus niks Librije of Oud Sluis. Dat zou een mooie straf zijn. Voelen wat je anderen hebt aangedaan. Beeveetjes opdoeken, vette leaseauto’s weg, villa in de verkoop, tuinman in de WW, au-pair in de bijstand, chaletje inleveren, het Franse vakantiehuis van de hand doen, de Amsterdamse appartementjes voor de studerende kinderen opofferen en mama weer gewoon in C&A-outfit.

De P.C. Hooftstraat is onhaalbaar. Daar mag je op een moment van zelfkastijding met de hele familie etalages kijken. Zelf loop je dan in een Zeeman-smoking, ofwel een gezellig nylon trainingspak. Gewoon weer met het volk naar een Hollands strand, boterhammen mee en er is niks mis met water uit de kraan. En mama ook gewoon weer werken. Villaatje schoonmaken. Doet zwart twintig euro per uur. Lijkt me wel leuk zo’n bekakte werkster met wie je over de hockeycompetitie kan babbelen. En de golfbaan is ook taboe. Alleen als caddy. En zelf ook gewoon aan het werk. Handjes wapperen in een voedselfabriek. Gezellig tussen de Polen uien snijden of sinaasappels persen. Asperges steken mag ook. Niet meer eten. Alleen steken. Niks zelfmedelijden. Op mij had het een averechtse werking. Toen ik hun praatjes las, dacht ik: het cachot in met die types. Lang? Ja, dan zijn we ook van hun gemekker af.