Nietje beledigt klittenband

Houten mes met klittenband-tomaat.

De rits werd in de 19de eeuw uitgevonden en kreeg meer dan een halve eeuw later pas concurrentie. Niet pardoes, het duurde jaren voor de rits terrein verloor aan klittenband. De schrijver Ik Jan Cremer kreeg lang nadat het klittenband was uitgevonden nog zijn piemel tussen de rits van zijn spijkerbroek (literatuur jaren 60 vorige eeuw).

Klittenband staat op lijstjes van beste uitvindingen ooit. Maar een kind ter communie zal nooit naar de kerk gaan op schoenen die met klittenband sluiten. Het zit in de koppen van de mensen; veters zijn eleganter dan klittenband. Dus struikelende kinderen horen tot onze cultuur. Klittenband blijft nog altijd ondergewaardeerd en de mogelijkheden zijn nog bij lange niet uitgebuit.

De eerste merknaam was Velcro. In veel landen is de merknaam soortnaam geworden. België zegt Velcro tegen al het band dat klit. De Zwitser die met Velcro begon heeft het klittenband niet uitgevonden maar het ontwerp van God sterk verbeterd. Hij keek hoe het zaad van de klittenplant zich aan de vacht van een dier hecht om vervoerd te worden naar een plek om uitgezaaid te worden. De plant plantte zich voort met hulp van dieren, en veel later in de evolutie met klieren van jongens die klitten in haren van meisjes gooiden die ze er met de grootste moeite thuis pas weer uit kregen. Zo kon de klittenplant doordringen tot in de huistuinen van Almere.

De menselijke namaak is vooral zoveel beter door het lusjesband. De haakjesband grijpt zich vast aan de lusjesband en deze hechting is zo innig en sterk dat je er een Volkswagenbusje mee tegen de muur kunt plakken. Mits – en dat wordt nogal eens onderschat – de ene band heel goed aan de muur is vastgezet en de andere met de sterkste lijm op de bus is geplakt.

De kracht van klitten- en lusjesband is goed te zien in kamer 306 van conferentiehotel Chateau de Lac in Genval, ten zuiden van Brussel. Niet in het bijzonder in dit hotel, maar ik zag het hier toevallig toen ik les kreeg over de mogelijkheden van kaviaar in de supermarkt. Op de kamer staat een leren bank tegenover de tv. Over de leuningen is een leren kussen gedrapeerd. De kussens kunnen losgetrokken worden, ze zitten vast met klittenband. Ze zijn honderd keer losgetrokken. Lussen- en klittenband leden er niet onder maar het lussenband heeft een hap leer uit de leuning getrokken.

Men weet nog altijd niet goed om te springen met de techniek en wantrouwt haar zelfs.

Kijk maar naar de tomaat van het houten ontbijt.

In menig modern huishouden krijgen ouders van hun kind een houten ontbijt op bed geserveerd. Het komt uit de houten speelgoedwinkel die ook losse houten broodjes houten hamburger met houten ketchup verkoopt.

Bij het ontbijt zit een houten mesje waarmee brood, hardgekookt houten ei en een tomaat aan plakken gesneden kan worden. De plakken zitten aan elkaar vast met rondjes klittenband en dat band is op het hout gelijmd. Maar in de speelgoedfabriek Charl’s Toys in Rijsenhout vertrouwen ze hun eigen lijm niet. Want dwars door het klittenband jagen ze volkomen overbodig ook nog eens een andere uitvinding van de vorige eeuw. Een nietje. Geen gezicht.

Wouter Klootwijk

    • Wouter Klootwijk