het beeld

Ned.1, MAX & Catherine, 11 mei, 18.21u.

Met nog vierendertig afleveringen van deze rubriek voor de boeg word ik steeds kieskeuriger. Het beeld komt tegen de verwachting in niet uit Zembla (VARA) over het verleden van het Kamerlid Ayaan Hirsi Ali (VVD). Hoe brisant de journalistieke vondsten van Jos van Dongen ook mogen zijn, de bloeddorst van de titel De heilige Ayaan bevalt me evenmin als haar door sommige partijgenoten grif overgenomen leugens over het meemaken van vijf burgeroorlogen. Laten vele columnisten er de pennen over kruisen. Uiteindelijk is het voorspelbare televisie en interesseert het me weinig, in tegenstelling tot Ayaans partijgenoot Albert Verlinde, die zich in RTL Boulevard geschokt betoonde.

Kandidaat-lijsttrekker Mark Rutte kon in Pauls Punt (VARA) niet naar zijn mening gevraagd worden, want dat programma werd een dag eerder opgenomen. Gastheer Paul de Leeuw vermoedde wel iets anders: Rutte speelt verdienstelijk piano, hij eet elke week bij zijn moeder en hij houdt van Liesbeth List. Weet hij zeker dat hij geen homo is?

Paul de Leeuw en Catherine Keyl zijn de koning en de koningin van dit bijna afgelopen televisieseizoen. Beiden waren een paar jaar geleden min of meer uitgerangeerd en begonnen een beetje met de moed der wanhoop aan respectievelijk MAX & Catherine en Mooi! Weer De Leeuw. Beide programma’s bleken een doorslaand succes wat betreft de kijkcijfers. De kwaliteit van die twee programma’s stoelt op een merkwaardige combinatie van brutaliteit, authenticiteit, weten wat de kijker wil, vakkennis en ervaring, maar ook iets anders, dat lastiger valt te benoemen, en vermoedelijk het belangrijkst is: de Oprah-factor.

Als Dr. Paul voerde De Leeuw gisteren een quasi-therapeutisch gesprekje met Catherine, waarin hij zocht naar hun gemeenschappelijk geheim. La Keyl wilde er niet aan. Nee hoor, het succes had haar helemaal niet veranderd, hoe kóm je erbij?

In de laatste live-uitzending van MAX & Catherine, de soms wat onnozele, maar altijd een rare intimiteit bewerkstelligende namiddag-talkshow van ouderenomroep MAX, werd het tegendeel zichtbaar: een echte catharsis.

Tijdens een verrassingsprogramma brak de 59-jarige Keyl in snikken uit, na een reeks loftuitingen van eerdere gasten: „Dat mijn moeder dit niet meer kan meemaken!”. Musical-ster Danny Rook depte haar tranen met een doekje, maar het ging opnieuw mis, toen schrijver Arthur Japin een stukje kwam voordragen over de keer dat hij Catherine’s gast was geweest. Japin herkende en verwoordde het precies, het geheim van Paul en Catherine: „In bewondering zit het woord wond.” Hij had in hun televisiegesprek ineens een klein meisje gezien, dat opgetild wilde worden. En even later danste hij met haar, op Honky Tonk Women.

Het probleem met mensen als Catherine en Paul, en misschien ook Arthur, is dat je ze nooit genoeg kunt optillen. Door een of andere beschadiging, waarvan de aard er niet toe doet, zijn ze een bodemloze put geworden voor aandacht en bewondering. Maar ook hoogbegaafd in empathie en behaagzucht, en daardoor ideaal voor televisie. Ze kunnen slecht of in het geheel niet tegen kritiek, maar stralen als een hoogtezon wanneer het ze goed gaat. Ik heb een zwak voor zulke mensen, zeker als ze hun vak zo goed verstaan als deze twee.

    • Hans Beerekamp