Beklemmende hiphop van “urrrrban' kunstenaar

Blaxtar vindt het saai wanneer raps “makkelijker te vatten dan herpes' zijn. En dus wemelt het op zijn debuutalbum van rake vondsten, doordenkers en cryptische verwijzingen.

Blaxtar: Ozmoses *** IQ-Music

Ook zijn rapstijl is niet geschikt voor luie luisteraars; hij speelt met klemtonen, het rekken van klanken, rijmschema's die dwars tegen het ritme in lijken te gaan en bevreemdende intonaties.

De doorzetter krijgt een erg persoonlijk kijkje in het leven van een “plattelandsjongen maar jullie noemen me urrrrban' die de enige donkere jongen was op zijn school, bij spreekbeurten worstelde met een spraakgebrek en openlijk worstelt met thema's als ontrouw, de relatie met zijn ouders en racisme.

Het is beklemmende hiphop van een kruisvaarder die zijn ouders kapittelt omdat ze tegen hem gelogen hebben over Sinterklaas (“Ik ben vier en ik vier slavernij met een klas vol blanken, dope hè?').

Muzikaal wordt die beklemmende sfeer doorgezet, met duistere, onheilspellende producties met melancholische melodielijnen, huilende housegeluidjes en soms ruim baan voor een paar ingetogen akkoorden op piano of gitaar. Ozmoses is bij vlagen zware kost en doet verlangen naar meer verlichting en beats die behalve sfeervol en chaotisch ook wat steviger zijn. Maar met zijn eigenzinnige stijl en visie dwingt Blaxtar als kunstenaar zeker respect af.

Blaxtar: Ozmoses ***

IQ-Music

    • Saul van Stapele