Hannes Wallrafen

Hannes Wallrafen De entree van de grote zaal in het Nederlands Fotomuseum is tgv de expositie van Hannes Wallrafen (1951, Mönchen-Gladbach) geheel verduisterd. De glazen wand die anders al in de hal zicht biedt op het tentoongestelde is nu met zwart papier afgeplakt. Wie op het juiste moment binnenstapt hoort iemand zeggen dat ie inderdaad, eigenlijk, geen spat meer ziet nee. Die stem is van de fotograaf; twee jaar geleden openbaarde zich bij hem een oogziekte en binnen een paar maanden was hij nagenoeg blind. Inderdaad, zoiets zal je maar gebeuren. En inderdaad, zoiets mag je best een drama noemen. Verhalen vertellen heet de overzichtsexpositie en het is een welgekozen titel die precies de motivatie verwoordt waarmee Wallrafen ruim dertig jaar lang heeft gefotografeerd; van zijn vroege sociaal documentaire reportages -dreigend zwart-wit: over krakers en krakersrellen, over mijnstakingen in Engeland, rumoer in Chili, armoede in India, opkrabbelen in Vietnam - tot zijn latere geënsceneerde maar daarom niet minder betrokken kleurenseries als Een Dagreis naar Macondo (geinspireerd op de boeken van Gabriel Garcia Marques) en Van de Tijd en de Tropen over de bewogen geschiedenis van Honduras. Uit zijn tientallen reportages en projecten zijn ruime selecties in de tentoonstelling verwerkt, keurig op chronologische volgorde. In een uit steigermateriaal opgetrokken bovenzaaltje worden de tableaux vivants vertoond die hij in 1995 op film zette voor een tentoonstelling over een eeuw sociaal-democratie in Nederland. Zijn expositie is niet alleen een persoonlijke geschiedenis maar in een en dezelfde beweging óók het verhaal van de Nederlandse fotografie van de afgelopen dertig jaar. Hannes Wallrafen, Verhalen Vertellen t/m 4 juni in Nederlands Fotomuseum, Witte de Withstraat 63, Rotterdam. Di- zo 11-17u Hannes Wallrafen: Chili 1983 Chili 1983 massaal protest tegen Pinochet Santiago de Chile foto: Hannes Wallrafen Wallrafen, Hannes

De entree van de grote zaal in het Nederlands Fotomuseum is tgv de expositie van Hannes Wallrafen (1951, Mönchen-Gladbach) geheel verduisterd. De glazen wand die anders al in de hal zicht biedt op het tentoongestelde is nu met zwart papier afgeplakt. Wie op het juiste moment binnenstapt hoort iemand zeggen dat ie inderdaad, eigenlijk, geen spat meer ziet nee.

Die stem is van de fotograaf; twee jaar geleden openbaarde zich bij hem een oogziekte en binnen een paar maanden was hij nagenoeg blind. Inderdaad, zoiets zal je maar gebeuren. En inderdaad, zoiets mag je best een drama noemen. Verhalen vertellen heet de overzichtsexpositie en het is een welgekozen titel die precies de motivatie verwoordt waarmee Wallrafen ruim dertig jaar lang heeft gefotografeerd; van zijn vroege sociaal documentaire reportages -dreigend zwart-wit: over krakers en krakersrellen, over mijnstakingen in Engeland, rumoer in Chili, armoede in India, opkrabbelen in Vietnam - tot zijn latere geënsceneerde maar daarom niet minder betrokken kleurenseries als Een Dagreis naar Macondo (geinspireerd op de boeken van Gabriel Garcia Marques) en Van de Tijd en de Tropen over de bewogen geschiedenis van Honduras.

Uit zijn tientallen reportages en projecten zijn ruime selecties in de tentoonstelling verwerkt, keurig op chronologische volgorde. In een uit steigermateriaal opgetrokken bovenzaaltje worden de tableaux vivants vertoond die hij in 1995 op film zette voor een tentoonstelling over een eeuw sociaal-democratie in Nederland.

Zijn expositie is niet alleen een persoonlijke geschiedenis maar in een en dezelfde beweging óók het verhaal van de Nederlandse fotografie van de afgelopen dertig jaar.

Hannes Wallrafen, Verhalen Vertellen t/m 4 juni in Nederlands Fotomuseum, Witte de Withstraat 63, Rotterdam. Di- zo 11-17u