Al die drukte – voor Beenhakker hoeft het niet

Trinidad en Tobago is al maanden in de ban van voetbal. Nooit eerder plaatste zo’n klein land zich voor het WK. Verslag vanuit Port of Spain, waar Leo Beenhakker zijn ploeg gisteren gelijk zag spelen in een oefenduel tegen Peru.

Een gigantisch vuurwerk verlicht de hemel van Port of Spain. Op de tribunes van het Haseley Crawford Stadium dansen en zingen duizenden fans van de Soca Warriors de calypso. Op het veld krijgen de internationals van Trinidad en Tobago een medaille om de nek gehangen. De bevolking van het Caribische eiland neemt op grootse wijze afscheid van de nationale voetbalploeg, die volgende maand op het WK in Duitsland zal acteren.

Leo Beenhakker loopt, trekkend aan een sigaret, met kalme tred door de catacomben. „Ach, voor mij had dit allemaal niet gehoeven”, zegt de Nederlandse bondscoach. „Dit leidt toch een beetje af allemaal. De spelers hebben hier op het eiland geen rust. Familie, vrienden en allerlei anderen hangen de hele dag om hen heen. Daarom vertrek ik zaterdag met de hele groep naar Engeland.”

Trinidad en Tobago is al maanden in de ban van voetbal. In de straten van hoofdstad Port of Spain is een ware WK-koorts losgebarsten. Talloze verkopers proberen shirts van de nationale ploeg te slijten. Op veel auto’s zitten stickers van de voetbalploeg geplakt, dagbladen staan vol met stukken van de nieuwe volkshelden. De inwoners van het kleinste land ter wereld dat zich ooit voor een WK voetbal plaatste, zijn trots op hun voetballers. En dat willen ze hun deze week laten weten.

Uren voor het oefenduel met Peru kleurt het stadion rood. Mannen, vrouwen en kinderen maken zich op voor de laatste thuiswedstrijd van de ploeg die in Duitsland aantreedt tegen Zweden, Engeland en Paraguay. Hossende fans dansen op de muziek van steelbands, een gigantische roodzwarte vlag wordt door vele handen omhoog gehouden en toeschouwers staan massaal op als de naam van Beenhakker wordt omgeroepen. De enige blanke international Christopher Birchall legt de taferelen vast met een videocamera. De volksport cricket verliest het voorlopig even van het voetbal in Trinidad en Tobago.

Beenhakker ziet de wedstrijd als één van de laatste testen in de aanloop naar het WK. Na het duel tegen Peru oefent zijn ploeg nog tegen Slovenië, Wales en Tsjechië voordat de eerste echte test tegen Zweden volgt. Toch lijken de voetballers van Trinidad en Tobago weinig geduld te hebben voor de tactische tips van hun oefenmeester. De internationals willen stuk voor stuk aan de eigen aanhang laten zien wat ze waard zijn. Al na één minuut krijgt publiekslieveling Russell Latapy de kans om de score open te breken, maar tot teleurstelling van het publiek gaat zijn inzet naast.

Na het sterke begin vallen de Soca Warriors ver terug. Met wilde gebaren probeert Beenhakker de organisatie in zijn elftal te herstellen. Maar de woorden van de coach bereiken de spelers in de kakofonie van geluid niet. Na ruim een half uur spelen is het plotseling stil als de verdedigers Brent Sancho en Cyd Gray tegen elkaar aan lopen. De Peruaan Gustavo Vasallo kan helemaal vrij doorlopen naar het doel en schuift de bal achter doelman Kelvin Jack: 0-1.

Hoofdschuddend kijkt Beenhakker vanuit de dug out naar het geschutter. Ondertussen probeert de speaker tijdens de wedstrijd met keihard gebrul de toeschouwers op te peppen. T & T we want a goal, klikt het van de tribunes waar de wave overheen rolt. Het publiek gaat pas echt op de banken staan als Beenhakker een paar minuten voor rust Latapy naar de kant haalt. De voetballer die zijn laatste thuiswedstrijd als international van Trinidad en Tobago speelt, maakt een ereronde langs de tribunes. Het oefenduel ligt minuten stil. Zelfs de Peruaanse internationals klappen. Beenhakker omarmt de prof van het Schotse Falkirk.

Een paar minuten later roept de bondscoach zijn voetballers in de kleedkamer tot de orde. De orders zijn duidelijk: het teambelang dient in de tweede helft voorop te staan. Trinidad en Tobago neemt na rust inderdaad het initiatief over en creëert kansen tegen de tweede garnituur van Peru dat toppers als Jefferson Farfán en Nolberto Solano thuis heeft gelaten. Als Yorke vijf minuten na rust de bal op de paal kopt, gaat er een siddering over de tribunes. Een kwartier voor tijd barst een volksfeest los als de jonge Kenwyne Jones scoort uit een vrije trap. Het volk wil nu een zege.

‘Get up! Get up!’, schreeuwt de speaker door de microfoon. Het winnende doelpunt blijft uit, maar de feestvreugde is er niet minder om. Lachend, zwaaiend en dansend verlaten de internationals het stadion. Vandaag en morgen trekken ze in een bus door de dorpen van het kleine Tobago en het veel grotere Trinidad. Beenhakker houdt zich waar mogelijk een beetje op de achtergrond. „Natuurlijk vind ik het mooi en geniet ik ervan. Maar dit is het feestje van de jongens. Wat mij betreft wordt het tijd dat we over voetbal gaan praten”, zegt de bondscoach terwijl het vuurwerk boven zijn hoofd explodeert. „Dat gaan we de komende weken in Europa doen. Dan heb ik die gasten eindelijk voor mezelf. En dan zien we wel waar we uitkomen. Laat ze hier op Trinidad en Tobago nog maar dromen.”

    • Koen Greven