Voorbeeldig televisie-drama van Theu Boermans

Ook dit jaar zenden de omroepen zes nieuwe telefilms uit. Naarmate de serie vordert, stijgt de kwaliteit.

De tv-uitzending van de recente Nederlandse film Het Schnitzelparadijs trok zaterdag ruim een half miljoen kijkers. Dat was een verrassend hoge score voor de late zaterdagavond op Nederland 3 – en bovendien een hoopgevend begin voor de nieuwe serie telefilms die de komende weken allemaal op dat tijdstip te zien zullen zijn.

Het Schnitzelparadijs, de multiculti-komedie van Marco van Geffen (scenario) en Martin Koolhoven (regie), heeft intussen in de bioscoop al enige populariteit verworven, net als Bolletjes blues van Brigit Hillenius en Karin Junger, waarmee de reeks op 10 juni wordt afgesloten. Maar beider bioscooproulement was een extraatje, veroorzaakt door een producent die commerciële mogelijkheden zag. Ook deze twee behoren tot de telefilm-oogst van dit jaar, samen met de vier die pure tv-primeurs zijn.

De eerste die nog niet eerder werd vertoond, wordt komende zaterdag uitgezonden en heeft helaas heel wat minder lef in huis. Kilkenny Cross van Hugo Heinen (script) en Eric Oosthoek (regie) is het nogal traag vertelde relaas van een jongeman die in een schraal Iers landschap zijn biologische vader zoekt, terwijl zijn moeder zich thuis zit op te vreten van de zenuwen. Veel turende blikken, veel stroef zwijgen en veel internet-gespeur, hetgeen zich – filmcliché van tegenwoordig – voornamelijk afspeelt in spannend bedoelde duisternis. Alleen als zoon en moeder elkaar tenslotte chattend de waarheid zeggen, krijgt de film enige emotionele lading.

Zo mogelijk nog landeriger is Eilandgasten van Karim Traïdia, dat uit niets anders bestaat dan een paar losse lotgevallen van een handvol vakantievierders op Vlieland die allemaal hun zorgen (zwanger, vreemdgaan, gepasseerd voor een promotie) hebben meegenomen. Het scenario van Jan Veldman is gebaseerd op de gelijknamige verhalenbundel van Vonne van der Meer, waarmee dit nog maar de tweede boekverfilming uit de zevenjarige telefilmgeschiedenis is. Traïdia is een aandachtig mensenkijker, wisten we al van De Poolse bruid. Maar hier vertelt hij veel te weinig om het kijken naar deze mensen interessant te maken. En met een overvloed aan lege landschappen en scènes in het pikkedonker houdt hij veel te weinig rekening met het huiskamerformaat van een telefilm.

Daarna wordt het steeds beter. Escort, geschreven en geregisseerd door Frank Ketelaar, is een verrassende thriller over een schilderachtig schavuitenstel, met flair gespeeld door Rifka Lodeizen en Bastiaan Ragas. Zij trouwt met een rijkaard vol broeierige fantasieën, die nog maar een half jaar te leven denkt te hebben en daarna zijn fortuin aan haar zal nalaten. Dat die dood veel langer op zich laat wachten, is niet zo verrassend. Maar de doortrapte plotwendingen die Ketelaar daarna nog in petto heeft, maken deze telefilm met gemak tot de leukste van de hele reeks.

De beste is vast en zeker De uitverkorene van Frank Ketelaar (script) en Theu Boermans (regie), losjes gebaseerd op de ondergang van het door twee diepgelovige broers gerunde softwarebedrijf Baan. Door de bedrijfsperikelen te doorsnijden met een hoogst relevant liefdesdrama is daarvan voorbeeldig tv-drama gemaakt, waarin Kees Prins en Pierre Bokma (die hier een beetje op minister Donner lijkt) de sterren van de hemel spelen, en Tijn Docter en Katja Herbers twee vertederende gelieven zijn. Soms is de film bijna grotesk en toch blijft het verhaal van begin tot eind geloofwaardig. Alleen al vanwege De uitverkorene is dit zevende telefilmjaar het weer waard om bekeken te worden. En aan de zes films voor volgend jaar wordt alweer gewerkt.

    • Henk van Gelder