Ongenaakbare rijkdom aan kleurrijke details

Jesse begint met de openingsakkoorden van Elvis Presleys Jailhouse Rock, in slow-motion.

Dan klinkt, zacht gefluisterd: pow pow. Dat zijn, vertelde Scott Walker in een interview, de klappen waarmee de Twin Towers werden neergehaald. En Jesse, dat is de doodgeboren tweelingbroer van Elvis, met wie hij graag sprak ,,in tijden van eenzaamheid en wanhoop“.

cd pop Scott Walker: The Drift 4AD, distributie V2

Dat is de manier waarop dit vroegere tieneridool (met de Walker Brothers) de gruwelen van de werkelijkheid behandelt. De wreedheden in Bosnië en de gewelddadige dood van Mussolini en zijn maîtresse komen ook voorbij, in een barokke vorm van taalgebruik waarin de invloed van modernistische dichters als Ezra Pound en T.S. Eliot klinkt.

Ook in de muziek duikt zulk modernisme op: de man die ooit zwaar georkestreerde middle of the road maakte, gebruikt het strijkerspalet nu eerder alsof hij uit is op de goedkeuring van Pierre Boulez of Arnold Schönberg.

De donkere, wringende melodielijnen waarin Walker zijn nogal maniëristische bariton kneedt, helpen ook al niet om er hapklare popmuziek van te maken.

Maar de ongenaakbare rijkdom aan kleurrijke details en onmiskenbare zeggingskracht maken van The Drift een meesterwerk, voor wie niet bang is voor stijlvolle pretenties in nummers van tien of twaalf minuten.

De Donald Duck-stem waarmee Walker The Escape afsluit, is een knipoog voor wie het allemaal te serieus dreigt te nemen.

cd pop

Scott Walker: The Drift *****

4AD, distributie V2

    • Jacob Haagsma