Harde strijd om staal achter lieve glimlach

Mittal Steel is een charme-offensief begonnen om staalconcern Arcelor te bewegen zijn verzet tegen een overname op te geven. Maar de Luxemburgers geven geen krimp.

De grenzen tussen een charme-offensief en een oorlogsverklaring zijn niet altijd even scherp. Achter de innemende glimlach en paaiende woorden van Mittal Steel-topman Lakshmi Mittal, gisteren tijdens een persconferentie in Rotterdam, zat een keiharde oorlogsverklaring: Mittal, het grootste staalconcern ter wereld, wil koste wat het kost het in Luxemburg gevestigde Arcelor, de nummer twee op de ranglijst, in handen krijgen.

Lakshmi Mittal verpakte zijn boodschap echter in goedgunstigheid. Hij zei bereid te zijn om het bod van 18,6 miljard euro dat hij eind januari op Arcelor deed te verhogen mits Arcelor de overname aanbeveelt bij de aandeelhouders. Hij is ook bereid tot een evenredige vertegenwoordiging van Arcelor- en Mittal-afgevaardigden in de raad van bestuur van het familieconcern. En Mittal, die nu het overgrote aandeel van de aandelen van zijn staalconcern in handen heeft, is zelfs bereid om stemrecht binnen het eigen concern in te leveren als dat Arcelor over de streep kan trekken.

De uit India afkomstige staalmagnaat had nog meer achter de hand om de afwerende Luxemburgers gunstiger te stemmen. Hij heeft gisteren de vooraanstaande Franse industrieel Francois Pinault, oprichter en voormalig president van de Artemis Group en het detailhandelsconcern PPR, dat onder meer Gucci bezit, aangetrokken als onafhankelijk bestuurder. Pinault kan goed overweg met de Franse president Chirac en zou langs die weg het vertrouwen van het deels Franns Arcelor èn de Franse topman Guy Dollé moeten winnen.

Tot nu toe heeft echter niets geholpen. De Luxemburgers, met 5,6 procent van de aandelen de grootste eigenaar van Arcelor, blijven erbij dat ze eerst meer uitgewerkte overnameplannen willen zien voordat ze met Mittal om de tafel gaan zitten. De angst dat het Mittal puur om de goed gevulde kas van Arcelor te doen is, zit diep. Mittal heeft de afgelopen jaren veel verouderde staalfabrieken gekocht in Oost-Europa en heeft geld nodig voor de renovatie.

Verder laat topman Dollé niet na om te wijzen op het feit dat Mittal en Arcelor niet bij elkaar passen. Arcelor maakt hoogwaardige staalproducten, Mittal maakt veel goedkoper staal, wat weinig synergievoordeel zou opleveren. Voor Arcelor is vooral de EU een belangrijke afzetmarkt (driekwart van de omzet). Mittal Steel is vooral sterk in Oost-Europa, Oekraïne en Kazachstan, en Noord-Amerika.

Mittal ziet dat anders: de samenvoeging van twee bedrijven die elkaar zo goed aanvullen, kan juist leiden tot een staalconcern dat zowel geografisch als qua productaanbod grote winst kan behalen. Mittal heeft herhaaldelijk gezegd dat hij de staalmarkt te versnipperd vindt, waardoor de grote concurrentie de prijzen drukt. Samen zouden Arcelor en Mittal circa 10 procent van de wereldstaalmarkt in handen krijgen.

Lakshmi Mittal schroomde gisteren tijdens de persconferentie niet om de Amerikaanse miljardair Wilbur Ross te laten vertellen welk een zegen het was dat diens staalbedrijf International Steel Group (ISG) vorig jaar door Mittal was gekocht. Ook ISG had zo zijn twijfels gehad, memoreerde Ross, die kennelijk even vergeten was dat hij bij de aankondiging van de overname nog had gesproken van „liefde op het eerste gezicht”. Maar Lakshmi Mittal was de beste manager die hij ooit had ontmoet in de staalwereld. De top van Arcelor zou wat meer aan de belangen van de aandeelhouders en wat minder aan zichzelf moeten denken, vond Ross, die als grootaandeelhouder van ISG naar verluidt enkele honderden miljoenen aan de overeenkomst overhield.

Volgende week wil Lakshmi Mittal zijn bod op Arcelor officieel naar buiten brengen. De aandeelhouders hebben dan zeven weken om partij te kiezen. Bijna 20 procent van de aandelen van Arcelor, dat in 2001 ontstond na een fusie van het Luxemburgse Arbed, het Franse Usinor en het Spaanse Aceralia, is in handen van de Franse, Luxemburgse en Spaanse regering en het personeel. Naar dat deel lijkt Mittal te kunnen fluiten. Dat hij ook van de rest niet heel zeker is, lijkt te worden aangetoond door het feit dat hij heeft gezegd dat hij genoegen neemt met 50,4 procent van de aandelen Arcelor. Anderzijds: circa de helft van de aandelen van Arcelor is in bezit van Amerikanen en Britten, die zich weinig zullen aantrekken van nationalistische gevoelens in Luxemburg, Frankrijk of Spanje.

Het is aan de aandeelhouder wie deze titanenstrijd gaat winnen.

    • Friederike de Raat