Duits epos over India

Shadows of Time (Schatten der Zeit). Regie: Florian Gallenberger. Met: Tannishtha Chatterjee, Prashant Narayanan, Tillotama Shome. In: 12 bioscopen.

Altijd mooi: een stoffige oude auto die het eindeloos wijde beeld komt binnen rijden. Een zandvlakte, een woestijn, een landschap waarvan je meteen ziet: hier zijn de eeuwen overheen gegaan. En dan de verlaten tapijtfabriek waarnaar Ravi terugkeert. En vervolgens zijn herinneringen, die tussen de verweerde spandraden tot leven komen. In zijn regiedebuut Shadows of Time (Schatten der Zeit) grossiert de jonge Duitse regisseur Florian Gallenberger (München, 1972) in dit soort epische beelden. Zijn verhaal is niet van mindere omvang. Een halve eeuw lang volgt het Ravi en Masha, twee verschoppelingetjes uit de fabriek die zich opwerken tot eersteklas burgers van Calcutta. En over hun liefde gaat het, hun koningskinderenliefde: gescheiden door de schaduwen van de tijd. Kort samengevat: Oliver Twist meets In the Mood for Love, met een vleugje Cinema Paradiso, want een kleine, maar belangrijke rol is weggelegd voor een rondreizende bioscoop die de avonturen van Ali Baba naar de afgelegen fabriek brengt. Langs de zijlijnen van dat noodlotsverhaal vinden we observaties over de gestage modernisering van India. Kritiek is er ook: op het kastensysteem, het cliëntelisme, de corruptie.

Shadows of Time is een Duitse film gedraaid in India met Indiase acteurs. Al heel snel is de film te fotogeniek en te impliciet om voor een Indiase film door te kunnen gaan, zoals Bertolucci's The Last Emperor geen Chinese, en Memoirs of a Geisha geen Japanse film is. Het gebrek aan Hindi-filmmelodrama, maakt de film voor Westerse toeschouwers waarschijnlijk wel beter te verteren. Als je het met een equivalent van de beruchte europudding zou moeten omschrijven, dan is dit globovla.

    • Dana Linssen