Belle and Sebastian zijn iets te gezellig

Concert: Belle and Sebastian. Gehoord: 8 mei Paradiso, Amsterdam.

Het meisje met de valse viool, de trompettist met zwakke longen: allemaal mogen ze meedoen bij Belle and Sebastian. Het wonderlijke aan deze popgroep uit Schotland is dat ze hun schoolbandjesformule nu al tien jaar met succes hanteren, en dat ze met hun brave muziek nog steeds een aura van independent-hipheid hebben. Ze treden weinig op, dus iedere tournee is een buitenkansje voor de liefhebbers.

Een beetje vriendelijkheid kon Amsterdam maandag wel gebruiken, na de veldslag die het voetbalvolk buiten aanrichtte. Maar zo truttig als Belle and Sebastian had ook weer niet gehoeven. Zanger Stuart Murdoch is een lieve jongen die zijn neuzelige timbre verhult achter gevoelige teksten en een diep doorvoelde falset. In zijn matrozenpak maakte hij er een camp-y vertoning van, met wiegende heupen en flauwe grapjes tussendoor.

Het vertrek van celliste en gelegenheidszangeres Isobel Campbell (nu solo) heeft de groep er live niet spannender op gemaakt. Er werd veel van instrument gewisseld, maar groots samenspel of interessant gebruik van vibrafoon of rockgitaar bleven uit. Vals spelen mocht, want zoiets moet kunnen bij zo’n gezellig collectief. Waar ze vroeger nog wel eens drastische repertoirekeuzes en vreemde covers lieten horen, bleef het nu keurig bij de vaste speellijst, met oudere nummers als Electric Renaissance en het afsluitende The Boy With The Arab Strap als grootste verrassingen.

Romantische zielen bloeiden ervan op; een ander werd een beetje flauw van zoveel zelfvoldane zijïgheid.

    • Jan Vollaard