Druipgrotten zijn niet zo leuk als, bijvoorbeeld, etablissementen

Gisteren heb ik een gele paraplu gekocht. Ik was er intens blij mee. Niet omdat ik gele paraplu's zo mooi vind, maar omdat ik hem in Londen kocht. En zoals bekend is alles wat je in het buitenland koopt, vele malen mooier en vooral interessanter dan alles wat je in je eigen land koopt. Dat er met grote zwarte letters 'Selfridges' op staat, maakte de paraplu alleen maar exotischer, vond ik.

Van reizen moet je intens blij worden. Dat had ik vroeger niet door. Ik dacht dat reizen vooral draaide om heel weinig spullen inpakken (zodat ik tijdens mijn reis aanhoudend stonk en/of baalde dat ik bij het grote inpakselectiesproces had besloten dat conditioner van secundair levensbelang was). Mijn reizen draaiden om zoveel mogelijk zien, met behulp van dikke blauwe gidsen, aangevuld met folders over eventueel te bezoeken druipgrotten.

Maar druipgrotten zijn vaak niet zo leuk als ze van buitenaf lijken. Niet zo leuk als bijvoorbeeld etablissementen. Sinds ik het druipgrotreizen heb afgezworen, is er een nieuwe reisfilosofie ontstaan, die draait om eten en drinken.

Die filosofie probeerde ik dit weekend weer eens uit, in Londen. De volledige eerste vierentwintig uur van mijn reis zat ik in verschillende etablissementen te eten en te kletsen. Af en toe deed ik een tukje in de achtertuin van mijn Londense nicht, en dan was het weer door naar de noedeltent.

Na het vierentwintig uur durende restaurantbezoek zei ik tegen mijn nicht dat ik misschien ook nog iets van Londen moest zien. Zij wist wat haar te doen stond en liet me los in de buurt van enkele winkels. Ook hier bracht ik een van mijn reisfilosofieën in praktijk: in het buitenland mag ik niet naar winkels die ook in Nederland bestaan. En de andere reisfilosofie: ik mag niet omrekenen wat de prijzen zijn, want dan word ik verdrietig. (In eurolanden geldt: gewoon helemaal niet naar de prijzen kijken.)

Dus bezocht ik langdurig The Tea House en Muji (de Japanse versie van de Hema, maar dan Japanser dus niet met die lelijke Hema-kleuren). Aldaar kocht ik veel thee en onnodige kantoorbenodigdheden. Een van de fijnste delen van een reis: dingen kopen die je bij vorige bezoeken ook hebt gekocht. Het mondaine gevoel 'ik koop mijn thee en bloknootjes altijd in Londen'. Zo mondain voelde ik me, dat ik wel weer klaar was voor de Easyjet terug.

    • Aaf Brandt Corstius