Wie zichzelf kek voor schut zet, hoort erbij

Landon Parvin levert de grappen voor de president. 'Echt, er is niks aan.'

President Bush (links) en komiek Steve Bridges als president Bush. Foto AP President Bush, left, and Steve Bridges, a comedian and President Bush impersonator, are pictured during the White House Correspondents' Association's 92nd annual awards dinner, Saturday, April 29, 2006, in Washington. (AP Photo/Haraz N. Ghanbari) Associated Press

Wie hier iemand van enig belang wil spreken, moet het anders leren aanpakken. Termen als 'Dutch quality paper' moet je laten varen. 'Réally!?', is dan het antwoord. Ofwel: 'Who cares.'

Nee, liever vaag giechelen over een 'tremendously insignificant' hoekje in 'a Dutch sort of newspaper'.

'No, no, not Deutsch. Dutch. But you are soooo right to forget about us!'

Zo word je snel aardig gevonden. Amerikanen zijn dol op zelfspot. Wie zichzelf een beetje kek voor schut zet, hoort erbij.

'Je wist het niet omdat de meeste Amerikanen het alleen in eigen land doen', doceert Landon Parvin. 'In Europa laat een Amerikaan het wel uit zijn hoofd. Daar durft-ie het niet. Maar in Amerika vinden we het een teken van kracht.'

Eén keer per jaar krijgt de wereld die hang naar zelfspot volmaakt te zien. Dan gaan beelden de wereld over van het traditionele diner van de vereniging van Witte Huis-verslaggevers, zoals afgelopen weekend. Daar steekt de president de draak met de president. Landon Parvin (57) verzint de grappen. Al jaren.

Er zijn in Washington jaarlijks nog drie diners waar de president leuk moet zijn ten koste van zichzelf. Het diner van radio- en televisiejournalisten. Het banket van de exclusieve Gridiron persclub. En het diner van de Alfalfa Club. De ongeveer 200 invloedrijke 'Alfalfans', onder wie Landon Parvin, komen één maal per jaar bijeen om - altijd - filet mignon en kreeft te eten.

Landon Parvin verzint voor al deze diners de presidentiële humor ('Die voor Alfalfa zijn de beste. Omdat het een besloten diner is'). Hij werd wat ze hier een player noemen. Toch presenteert hij zich nog steeds als het jongetje dat tegen wil en dank grappig werd:

'Ik ontdekte op school dat ik altijd de hoogste cijfers haalde als ik het grappig opschreef. Maar het is zo voorspelbaar geworden. Echt, er is niks aan. Je verveelt je er dood bij.'

Het principe van een goede grap is altijd hetzelfde, zegt Parvin onder terugkerend gemopper over de saaiheid van zijn bestaan: 'Eén: neem iets uit het nieuws of neem iets met een kern van waarheid. Twee: overdrijf dat, of maak er het tegenovergestelde van.' Leef je in de gedachten in van de mensen die je slecht gezind zijn, zegt Parvin. En gebruik dat.

Wat hemzelf betreft: Landon Parvin wil niet op de foto en er zijn nergens foto's van hem te vinden. Hij wil alleen aan de telefoon praten. Hij noemt zichzelf een 'verwelkte versie van Brad Pitt'.

Landon Parvin kreeg Nancy Reagan in 1982 zover het lied 'Secondhand Clothes' te zingen (op de wijs van 'Second Hand Rose'), tijdens het Gridiron-diner. Zij lag destijds onder vuur om haar dure smaak: na dit optreden begon haar populariteit te stijgen.

Hij begon als speechwriter voor Ronald Reagan. Schreef voor Bush senior. Voor Barbara Bush. En nu veel voor gouverneur Arnold Schwarzenegger van Californië en een paar 'hoge buitenlandse regeringsfunctionarissen', die hij niet bij naam wil noemen. Ook voor enkele Democraten schrijft hij teksten.

Vorig jaar liet Parvin Laura Bush met groot succes als 'desperate housewife' speechen bij het diner van Witte Huis-verslaggevers. Het jaar daarvoor bedacht hij dat Bush in een filmpje het Witte Huis op massavernietigingswapens moest doorzoeken. Die scène werd berucht. Maar dat is Democratische flauwekul van later, vindt Landon Parvin. Dat bewijst voor hem alleen maar 'hoe bítter' Washington is geworden. 'Op het diner kreeg de grap a good, solid laugh.'

Het idee zaterdag op te treden met Steve Bridges, de komiek die de dubbelganger van de president neerzette, kwam van Bush zelf. Landon Parvin bedacht de foute gedachten van de president die Bridges zou vertolken, en hoe Bush daarbij zelf mooi weer speelde. In april hebben Parvin en Bridges de grappen voor het eerst aan de president laten horen. In het Oval Office.

Hoeveel moet je durven om de president van Amerika in zijn werkkamer voor schut te zetten met zijn ongehoord lage populariteit, zijn onvermogen moeilijke woorden uit te spreken, en met zijn vice-president Dick Cheney, die bij een jachtpartij een man neerschoot?

Landon Parvin zegt opnieuw verveeld: 'De president lacht altijd'. En dat van Cheney was, op de nadien kritieke toestand van het slachtoffer na, 'too good to ignore'. Bush was hooguit wat bezorgd of de kwestie niet te onbeduidend was.

    • Margriet Oostveen