Rosiri (32): Verdriet van Limburg

Dromen over Clint en Heerlen. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Het was iets na achten en Rosiri lag op bed tv te kijken. Gister had haar vader nog een poging gewaagd en de kabel doorgetrokken. 'Vandaag werd in Heerlen de nieuwste editie van de Atlas van Gemeenten gepresenteerd', sprak de nieuwslezer. 'Deze atlas vergelijkt de vijftig grootste gemeenten op veertig punten.' Rosiri spitste haar oren. 'Uit dit rapport komt Heerlen naar voren als meest onaantrekkelijke gemeente van Nederland om te wonen.' Rosiri draaide zich om en stak haar neus in het kussen. 'Ook de jeugdcriminaliteit ligt hier het hoogst.' Een drukke winkelstraat kwam in beeld en een aantal voorbijgangers deed hun woordje voor de camera. 'Sommigen noemen onze stad het verdriet van Limburg, maar Heerlen blijft geloven in zichzelf.'

Rosiri schakelde de tv uit en begon te huilen. Woonde zij daar maar! Was ze maar met Clint aangekomen in Heerlen en waren ze maar samen gaan wonen! Ze begroef zich onder de deken en begon met lange halen te snikken. Vorige week had ze Clint betrapt met een zuigzoen onder de steun om z'n nek. Een dag later had ze hem ge-smst met de vraag of hij nog met haar verder wilde. Clint belde onmiddellijk vanuit Almere Muziekwijk en verweet Rosiri dat ze hem te weinig aandacht schonk. 'Je bent alleen maar met je ouders bezig', had hij haar later ge-smst. 'Geef me nog één kans', had Rosiri wanhopig teruggeschreven. Maar toen haar Islamofoon vervolgens opnieuw trilde stond er enkel: 'Te laat, meid.'

Bij Rosiri werken dramatische gebeurtenissen direct op haar fysieke gestel. Hijgend was ze naar de wc gerend en ging twee keer achter elkaar vol over haar nek. Kruipend had ze haar bed bereikt waar ze na zeker twee uur hysterisch huilen in slaap was gevallen. Ze was om half één 's nachts wakker geworden en op haar sloffen naar de snackcorner op de hoek gestrompeld. De Palestijnen achter het frituur gingen bijna sluiten, maar hadden voor het meisje met haar betraande gezicht nog een 'broodje Russisch ei' tevoorschijn weten te toveren. Direct na deze snack had ze de wc van het fastfood-restaurant opgezocht, waar ze naast de bril ging zitten en tegen de muur viel. Ze begon opnieuw te huilen en gleed weg in zoveel zelfmedelijden dat ze wederom van vermoeidheid in slaap viel.

Eén van de Palestijnen vond bij het afsluiten het meisje, dromend over Clint en Heerlen, en sleepte Rosiri met zijn armen onder haar oksels naar buiten. Hij legde haar in zijn bakfiets en bracht haar thuis. Haar sloffen bleven achter op het toilet.

De dagen daarna verstreken voor Rosiri min of meer hetzelfde. Ze lag op bed, belde af en toe een pizza- of sushikoerier, en kotste om de paar uur in een teil. Het was duidelijk, ze kon niet zonder Clint. Binnenkort had ze ook haar eindexamen, maar ze was nog steeds niet begonnen met leren. Haar vader kwam een telefoondraad doortrekken. Haar moeder belde over de housewarming. Kon zij misschien wat hapjes verzorgen voor op het feestje? Het was een verplichting waar Rosiri niet meer onderuit kon komen, de uitnodigingen waren al verstuurd.

'Hoeft niet hoor', piepte Rosiri. 'Ik maak zelf wel wat.' Ze wilde ophangen, maar haar moeder begon over een man die ze ontmoet had via internetdating. 'Je wil niet weten in wat voor ballentent hij me had uitgenodigd', lachte Caro. Terwijl Rosiri vocht tegen haar tranen zei ze dat ze aan haar huiswerk moest. 'Oh, wat ik nog wilde vragen, mag ik Rijpwijt meenemen naar de housewarming? Die man heeft zoveel voor je gedaan toen je in het ziekenhuis lag', zei haar moeder. 'Hmm', antwoordde Rosiri, en ze voelde zich nog misselijker worden. Die bijles-leraar kon er ook nog wel bij. Wordt vervolgd

    • Iris Koppe