Hollands dagboek; Wicher Wedzinga

Wicher Wedzinga (1957) was tot 1 mei rechter te Leeuwarden. Hij nam ontslag, omdat hij wordt beschuldigd van poging tot zware mishandeling of poging tot doodslag op zijn Oekraïense vriendin Tatjana. Eind deze maand komt zijn zaak voor. Wedzinga is gescheiden, heeft twee zoontjes, van 4 en 9 jaar, en woont in Groningen.

Rechter Wicher Wedzinga: ‘Wat gefilosofeerd over een eeuwigdurende vakantie, ver weg van hier. Als het maar niet in de Oekraïne is’ Foto Roger Cremers Nederland, Groningen, 04-05-2006 Wicher Wedzinga,Êtot voor kort werkzaam alsÊraadsheer bij het gerechtshof Leeuwarden en als rechter voor het leven benoemd,Êontkent dat hij zijn Oekra•nse vriendin heeft proberen te wurgen. PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Cremers, Roger

Vrijdag 28 april

De afgelopen week heb ik in een soort roes geleefd, zeker na de bombastische publicatie in De Telegraaf. Bij de eerste blik op het bericht, sloeg mij de schrik om het hart. Ik werd als een soort vampier afgeschilderd. Dr. Jekyll die na een gezellig avondje stappen met zijn vriendin zonder enige aanleiding transformeert in Mr. Hyde. Gelukkig is het beeld daarna enigszins rechtgezet in Nova: een flinke worstelpartij is nog geen poging tot doodslag. Ook de schrijvende pers is genuanceerder geworden. Als verdachte ben je aan handen en voeten gebonden. Dat heb ik eigenlijk nooit goed beseft. Zoals ik ook niet goed besefte hoe belangrijk het is om een advocaat te hebben. Als rechter leef je toch in een soort ivoren toren, althans ik.

Vandaag heb ik besloten rust te nemen. Ben moe en wil de hele dag wel slapen. Met veel moeite klim ik in de loop van de ochtend uit bed, drink een paar koppen koffie en probeer een boek te lezen. Maar ik kan me niet concentreren op Briefwisseling van Hermann Hesse en Thomas Mann. De post brengt naast de onvermijdelijke rekeningen een paar aardige, opbeurende kaartjes van vrienden en collega's. Ook de Officier van Justitie in mijn zaak laat van zich horen. In een brief aan mijn advocaat stelt zij dat een eventueel hoger beroep bij wijze van uitzondering in mijn zaak niet door het Hof Leeuwarden wordt behandeld, maar door het Hof Arnhem.

's Avonds domweg tv gekeken. Ben leeg en moe. 's Nachts nog bezoek van goede vriend T. Wat gefilosofeerd over een eeuwigdurende vakantie, ver weg van hier. Als het maar niet in de Oekraïne is.

Zaterdag

Ik heb niets met Koninginnedag. Verschrikkelijk, die parade van onbenulligheden. En dat ook nog 'live' op tv. Dan maar op de bank met het boekenweekgeschenk, dat al een hele tijd op het nachtkastje ligt. Japin is een fraai stilist, maar het boek kan me toch niet echt bekoren. Het weer is niet slecht, maar ik voel er niets voor om de stad in te gaan. Doe mijn boodschappen bij het kleine buurtwinkeltje en zit wat te ouwehoeren met de eigenaar, die ik goed ken. Wij hebben in de loop der jaren een vertrouwelijke band opgebouwd en drinken een paar keer in de week veel te sterke koffie in het keukentje achter in de winkel. Natuurlijk is 'de zaak' het onderwerp van gesprek. Maar ook onze gebruikelijke sombere thema's, zoals het huwelijk, het weer, 'pech' in het leven en wat dies meer zij, passeren de revue. En dat alles met een mengeling van weemoed en humor. Er gaat niets boven zeuren. Ik wandel naar huis en besluit een paar cd's van REM en U2 op te zetten. Word je soms ook niet vrolijk van, maar je kunt je gevoel wel kwijt.

De post bracht weer een paar leuke kaartjes. Tot mijn grote schrik blijkt een van de zijramen van de auto te zijn ingeslagen. Ik gluur naar binnen en kan niets ontdekken, ook niet mijn Tomtom. Shit. Kan er ook nog wel bij. De Wet van Murphy in volle glorie. Gelaten ga ik naar bed. Kan de slaap moeilijk vatten, zoals de afgelopen anderhalf jaar wel vaker.

Zondag

Met mijn vader gaat het gelukkig wat beter. Ik begrijp dat het hele mediagebeuren rondom mij hem sterk heeft aangegrepen. Maar het herstel van zijn hartinfarct, dat hij daarvoor al had opgelopen, zet zich gelukkig voort. Mijn jongste broer, aan wie ik geweldig veel steun heb, gaat mee naar de zitting en ook sommige dierbare vrienden zullen komen, waaronder een lieve vriendin uit Waalre. Een rustige dag. Veel naar muziek van Bach en Brahms geluisterd en me (voor de zoveelste maal) voorgenomen om er binnenkort een paar dagen tussenuit te gaan. Op de bank onderuit gezakt met een oerlelijke kater die zich nestelt op mijn benen. De uren kruipen voorbij. Maar ik voel me redelijk veilig en lees met veel bewondering opnieuw het meesterwerk van Tip Marugg, De morgen loeit weer aan. Wat een schrijver!

Maandag

Altijd met redelijk veel plezier de vakliteratuur bijgehouden. Maar dat gaat me sinds de zaak speelt soms moeilijk af. Zeker sinds ik thuis zit en het toekomstperspectief diffuus is. Vandaag de moed maar weer bijeengeraapt en rechtspraak zitten lezen. Als ik er dan eenmaal 'in' zit, lukt het wel en komt de intellectuele energie terug. Veel koffie zitten drinken en tussen de middag een broodje. Om aan een gevoel van leegte en doelloosheid te ontsnappen is het zaak structuur in de dag aan te brengen. Dus iedere middag wat joggen of naar fitness. Maar dat laatste lijkt meer en meer op een kruistocht met al die getrainde lichamen en 'tefaltosti hoofden' die met onverholen minachting mijn troosteloos geploeter gadeslaan. Nou ja, het lucht in ieder geval op.

Het valt me op hoeveel positieve reacties ik krijg op mijn tv-optreden. Ik heb nog nooit zoveel fanmail gehad. En het doet me enorm goed, al die reacties van collega's en oud-collega's. Het is nu bijna kwart over negen. Ik ga me douchen en in bed liggen wachten op Voetbal Insite. Heerlijk onbekommerd geneuzel over voetbal. Woensdag is FC Groningen-Ajax. Naar toe gaan?

Dinsdag

Nergens zin in en de moed verloren. Lig op de bank te luisteren naar muziek en te mijmeren. Het leven is grillig. Een moment je zelfbeheersing verliezen en je wereldje staat op zijn kop. Dat gekeuvel over structuur vind ik bij nader inzien ook onzin. Zinloos joggen of naar fitness gaan, komt mij bij nader inzien voor als een vorm van masochisme. Ik zie er het nut niet meer van in. Kan me nergens op concentreren en denk er sterk over T. te bellen en het op een drankgelag aan te laten komen. Van kroeg naar kroeg, hangend aan de bar, kijkend naar leeftijdsgenoten die met een blik van wanhoop in hun ogen proberen troost te vinden. Maar zelfs daarvoor ontbreekt me de energie.

Om zes uur naar een eetcafé. Dat lucht op. Al die stelletjes, die elkaar wanhopig een uur lang aanstaren in de wetenschap dat dit het ook niet is. Ik krijg er niet genoeg van. Heerlijk, al die ellende om me heen. Vervolgens een lange wandeling door de binnenstad, langs de grachten en naar huis.

Woensdag

In een poging om af te vallen, gebruik ik nu al een tijdje 'rondom slank'. Het komt er op neer dat een mok met magere (!) yoghurt wordt aangelengd met een paar lepels ondefinieerbaar, smakeloos poeder. Vreselijk duur spul, maar het helpt wel. Ik ben zeker drie kilo aangekomen. En dat 'rondom'. Een uur later sta je te waggelen op je benen, omdat je niets hebt binnengekregen. Verder wel een aardige dag gehad. Prachtig weer en met S. en M. op een terras gezeten en wat fris gedronken. 's Avonds lekker op de bank met een mooi boek van Sándor Márai, in afwachting van de samenvattingen van het voetbal. De bittere pil van de uitschakeling van FC Groningen vergalt veel, maar een paar glazen wijn verzachten de pijn. Enigszins teut waggel ik naar bed en val binnen een paar minuten in een diepe slaap.

Donderdag 4 mei

Opnieuw een dag om in te lijsten. Ik geniet van het mooie weer en maak tussen de middag een wandeling met de fotograaf van NRC Handelsblad, op zoek naar een geschikte locatie. Die vinden we bij het politiebureau. Zeer geschikte plaats. Het is warm en de schaduwen plakken op de muur.

Leuk gesprek gehad met de fotograaf, die gefascineerd blijkt te zijn door het Oostblok en dan met name de sombere mijnstreken die je daar nog in overvloed kunt vinden. Hij is van plan naar de Oekraïne te gaan. Tja, op eigen risico. Nadat hij de terugreis heeft aanvaard, denk ik er over om op een terras te zitten en dat doe ik dan ook aan het einde van de middag. Samen met een paar goede vrienden geniet ik van de zon en het licht. We drinken wat fris en manmoedig besluit ik opnieuw niet naar de sportschool te gaan. Dat vereist pas lef. Veel mensen hebben dat niet door. 's Avonds wat vrienden gebeld en ondertussen het zonlicht plaats zien maken voor de schemeravond. Weer niets op tv. Meer dan dertig zenders pulp. Vroeg naar bed. Met een tevreden gevoel. Het kan verkeren!

    • Wicher Wedzinga