Andrew Bird is in zijn eentje een orkest

Stilistisch houdt hij het midden tussen Jonathan Richman en Jeff Buckley. Hij oogt onbeholpen, maar zijn muziek is briljant. Hij heeft een hemelse stem, maar draagt een foute streepjestrui. Andrew Bird uit Chicago is violist, gitaarspeler, liedjeszanger, xylofoonpingelaar en kunstfluiter. Het liefst doet deze Nikkelen Nelis het allemaal tegelijk en door een wonder van moderne sampletechniek kan hij dat ook werkelijk. Eerst speelt in zijn intro op viool in een apparaatje, daarna de andere instrumenten en als het nummer in volle glorie losbarst zingt hij met een zelf bij elkaar gespeeld orkest. Een drummer annex pianist vervolmaakt het geheel en zo heeft Andrew Bird helemaal geen lastige rockband meer nodig.

Vroeger zat hij wel bij een band, het obscuur gebleven Bowl Of Fire, maar daartoe was Bird eigenlijk veel te eigenzinnig. In zijn eentje maakt hij opmerkelijke cd's als het recente The Mysterious Production of Eggs, die hem een zodanige cultstatus opleverde dat hij gisteren op de vroege vrijdagavond een aardige fanclub op de been bracht. Een intiemer concert in het bovenzaaltje van Paradiso begint vanavond ook al rond etenstijd.

Het vertrouwen van de ademloze toehoorders stelde hem in staat om lekker veel nieuwe nummers uit te proberen, met wulpse flierefluitpartijen en intrigerende titels als Sick of elephants. Bird heeft iets met dieren - zie het merkwaardige schaap op zijn albumhoes - maar of hij het goed met ze meent is een tweede. Een hit of ander kassucces zal hij niet snel scoren. Net als Sufjan Stevens en Antony Hegarty creëert Andrew Bird een eigen plek in het pop-universum die onmogelijk door iemand anders kan worden ingenomen. Daarvoor klinkt hij te afwijkend en origineel.

Concert: Andrew Bird. Gehoord: 5/5 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 6/5 Paradiso (uitverkocht), 7/5 Vera, Groningen.
    • Jan Vollaard