Sidney

“Moordenaar, die pet staat bi-zaar,“ rapte Sidney. Hij had de rap in bed bedacht, gisteren, toen zijn moeder dacht dat hij al lang sliep.

Zijn buurjongen Donovan keek hem hoofdschuddend aan. “Sorry man. Het klinkt, best oké weet je wel, maar het was toch voor de verjaardag van je meester? Ja toch? Nou dan. Je moet wel rekening met je audience, met je publiek, houden.“

Sidney dacht na. “Schoolleraar“, zei hij toen. “Schoolleraar met je plakband en je schaar.“ Daar moest Donovan onbedaarlijk om lachen. Sidney kreeg het er warm van. Donovan zat al op de middelbare. Hij was een kei in breakdance. Het was heel wat, als je in zijn kamer op bezoek mocht komen, zoals hij nu zomaar deed, hij, Sidney van hiernaast. Sidney from next door. Zo kon hij zich wel noemen, straks, als op 2 juni meester Mo echt jarig was! Yes!

“We gaan verder, wacht.“ Donovan pakte de drumstokken die van tafel waren gerold op en begon een ritme te tikken op de rand van zijn bureau. “Schoolleraar. Met je plakband en je schaar Met je schriften en je krijt... Maar je bril die ben je kwijt,“ zei Sidney. Donovan keek hem bijna streng aan. “Heeft hij een bril? Nee?“

Nu klonk ter hoogte van Donovans dij een sputterend geluid; ergens diep in zijn broekzak kwam een sms'je binnen. Donovan kreeg de hele tijd sms'jes, al wel vijf, sinds Sidney bij hem was. Snel als een cowboy zijn pistool pakt trok hij het mobieltje tevoorschijn, las het bericht en seinde iets terug. Sidney durfde niet te vragen wat, of van wie het sms'je was. In groep acht mocht hij ook een mobieltje - nog twee jaar wachten.

“Schoolleraar, dus. Met je plakband en je schaar. Je bent, sharp als een mes, voor de kids, van groep zes. Ja?“ Donovan schreef de tekst op een blaadje. “En dan het refrein: Meester Mo, in the flow. Oké, chill.“ Hij kreeg weer een sms'je binnen. Sidney wachtte af. Hij bewoog zich niet. Zou Donovan hem wegsturen? De tekst voor de rap was wel zo'n beetje af. Maar Donovan zei, terwijl hij het telefoontje op tafel keilde: “Hoe gaat het met je swipe? Doe eens voor. Vergeet niet: eerst leunen, dan turnen, zoals ik je gezegd had.“

Sidney oefende achtereenvolgens de swipe, de flare en de eenvoudige windmill - allemaal breakdance-bewegingen - op de vloer van Donovans kamer, tot het zweet tussen zijn haren kriebelde en zijn schouders pijn deden. Hij zou doorgaan tot hij het allemaal kon, net zo goed als Donovan, dacht hij hijgend. Hij zou Donovan wórden, later, let maar op, met die kleren, die pet, dat kapsel, precies die schoenen én die telefoon. Ging hij een paar uur onder de zonnebank Het sputtergeluid klonk weer eens. Donovan las het sms'je. “Voor jou. Sorry man. Je moeder. Of wíj niet vergeten zijn dat jíj over een half uur vioolles hebt.“

Volgende week in Groep Zes: Susannah.

    • Judith Eiselin