Met Armando kan je alle kanten uit

Weet waar je aan begint als je naar de oeuvretentoonstelling van Armando (1929) gaat. Bij binnenkomst doen de diepzwarte kunstwerken eventuele hoop op lichtpuntjes onmiddellijk verdwijnen. Armando's consistente oeuvre verbeeldt zijn zwarte blik op de wereld, en daarmee is hij een van de bekendste naoorlogse schilders in Nederland geworden.

'Schoonheid is niet pluis“, zegt Armando in de documentaire die in het auditorium draait. Sinds hij als kind in de oorlog de kampen aanschouwde, is hij overtuigd van de weerzinwekkendheid van de mens. De keerzijde van schoonheid bezweert hij door het kwaad tot kunst te transformeren. Hij gebruikt een mes om zijn doeken te besmeren, hij spant prikkeldraad over canvas, en schildert zwarte koppen die bloed spugen.

Als tentoonstellingsmaker kun je met Armando vele kanten uit. Hij heeft geschreven, getekend, gefotografeerd, films en tv-satire gemaakt, maar het Cobramuseum schuift die uitingen in wat hoekjes om zijn schilderkunst alle ruimte te geven. Laten we wel zijn, het ultieme nihilisme is toch de kern van zijn werk. Zijn tentoonstelling is een zwart gat waarin alle licht en hoop worden vernietigd.

Maar dan. In het laatste hoekje blijkt dat Armando vorig jaar kleur is gaan gebruiken. Groene weides en blauwe zee. De beste zijn die werken waar het stormt op zee of hoost over de glooiende heuvels. De meeste doeken sprankelen. Al kan dat ook komen doordat je snakt naar een zonnestraaltje na zo'n tentoonstelling.

Armando, 1952 - 2005.

T/m 5 juni in het Cobramuseum, Amstelveen. www.cobra-museum.nl

Tentoonstelling
    • Sandra Smets