In alle opzichten een echte Europudding

Nieuwe Wedekind-verfilming is ongeïnspireerd.

Hij maakt wat allegorisch bedoeld is plat.

Scène uit ‘The Fine Art of Love’ scene uit de film The Fine Art of Love FOTO: RCV RCV

Ze lijken op elkaar zoals aardbeien op elkaar lijken; de een iets groter dan de ander; de ander iets roder dan de een, maar toch vooral: aardbei. Zo is het ook met de meisjes in The Fine Art of Love. Ze zijn blond, rossig, donker, met krullend of steil haar, mollig, of dun, maar toch vooral: meisjes. Het is soms alsof die meisjes uit elkaar vallen in afzonderlijke delen, geen meisjes meer, maar hier een paar armen en daar een enkel, een krul langs een oor, een neusje, een knie. Het is bijna jammer dat ze in de loop van de film personages worden, zo betoverend is deze zwerm. Des te meer omdat deze verzameling eenlingen geen lang leven beschoren is: het gaat om meisjes vlak voor ze volwassen worden.

De film heeft voor elk meisje een eigen geschiedenis in petto, veel meer dan het boek van de Duitse schrijver Frank Wedekind waarop het is gebaseerd: Mine-Haha Of Over de lichamelijke opvoeding van jonge meisjes. Deze novelle uit 1903 gaat over een vreemde kostschool, waar meisjes onderwezen worden in dans, muziek en verder niets. Vlak voor ze volwassen worden moeten ze in een theater half naakt dansen voor een joelend publiek.

De novelle van Wedekind doet niet aan uitleg. Naar het waarom en waartoe mag je gissen. De beschrijvingen zijn daarentegen uiterst gedetailleerd. Smalle gewrichten, kersenlipjes en -neusjes, alinea na alinea wordt het uiterlijk van de meisjes geschetst. Ze heten Hidalla, Irene, Pamela, Blanka, Kairula, Melusine, bijna allemaal namen eindigend op een “a' - wel verschillend maar toch hetzelfde.

Het is de kracht van dit boek die door de film heen blijft schemeren, want The Fine Art of Love is geen geïnspireerde bewerking. De Italiaanse productie met een Britse regisseur, bijna helemaal in Tsjechië opgenomen, verdient in alle opzichten het akelige predikaat Europudding, tot en met de belabberde Engelse nasynchronisatie van de Italiaanse acteurs.

Maar het ergst is dat wat Wedekind impliciet wilde houden, nu expliciet wordt gemaakt. Exit allegorie, entrez platheid. De makers lijken eerder verwant met het publiek in het theater dan met Wedekind. Toch blijft ook in deze versie Mine-Haha overeind. Net als een mooie melodie die met een vinger op de piano wordt gespeeld en dan mooi blijft.

Film

The Fine Art of Love

Regie: John Irvin. Met: Jacqueline Bisset, Hannah Taylor-Gordon. Cinerama, Rotterdam; Verkadefabriek, Den Bosch; Cinemariënburg, Nijmegen.

Regie: John Irvin. Met: Jacqueline Bisset, Hannah Taylor-Gordon. Cinerama, Rotterdam; Verkadefabriek, Den Bosch; Cinemariënburg, Nijmegen.

    • Bianca Stigter